Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΑΙΜΥΑΛΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ "ΠΑΝΑΓΙΑΣ"!!ΠΑΡΕΔΩΣΑΝ ΣΤΟΥΣ ΟΘΩΜΑΝΟΥΣ ΤΟΥΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΑΙΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΠΟΚΕΦΑΛΙΣΑΝ!!ΠΩΣ ΓΛΙΤΩΣΕ Ο ΘΕΟΔΩΡΟΣ?

O «χαλασμός» (καταστροφή) των κλεφτών του Μοριά (1806) - Πώς γλίτωσε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης!!Ο ίδιος έμεινε με 19 συγγενείς του και τον Γιώργα, φημισμένο Χριστιανό κλεφτοκαπετάνιο. Σε 15 μέρες, όσοι είχαν εγκαταλείψει τον Θ. Κολοκοτρώνη σκοτώθηκαν. Κάποια στιγμή, μετά από ανελέητο κυνηγητό, στην Καρύταινα, οι κλέφτες χωρίστηκαν σε τέσσερις μικρότερες ομάδες. Ο Αντώνης Κολοκοτρώνης και ένας ακόμα κλέφτης βρήκαν καταφύγιο σε κάποιον συγγενή τους και επέζησαν από τον διωγμό. Ο Κουντάνης Κολοκοτρώνης, ξάδελφος του Θεόδωρου, μαζί με άλλους τρεις κατέφυγαν στη Βυτίνα και έπειτα στο Χρυσοβίτσι όπου σκοτώθηκαν όλοι. Ο Γιάννης Κολοκοτρώνης, ο Γιώργας κι άλλοι τρεις κλέφτες βρήκαν καταφύγιο στη μονή των Αιμυαλών. Ένας καλόγερος τους έκρυψε σ’ ένα παράπηγμα, αλλά τους έδωσε δηλητηριασμένο ψωμί! Ενώ οι κλέφτες ήταν αναίσθητοι, ο καλόγερος ενημέρωσε για την παρουσία τους τους κατοίκους της γειτονικής Δημητσάνας και τους Οθωμανούς. Έσπευσαν επίσης κάτοικοι του Ζυγοβιστίου και δυο αλβανικά σώματα από τη Στεμνίτσα. Οι κλέφτες συνήλθαν και αντιστάθηκαν σθεναρά.

Σκοτώθηκαν όμως όταν επιχείρησαν να αποδράσουν. Πρώτα, οι διώκτες τους έριξαν στο παράπηγμα θειάφι και κλαδιά αμπελιού. Τα κεφάλια τους μεταφέρθηκαν στο Ζυγοβίστι, εκτέθηκαν στη Στεμνίτσα και στάλθηκαν τελικά στην Τριπολιτσά. Ο Κολοκοτρώνης, που είχε δει από μακριά το μαρτυρικό τέλος του αδελφού του, με τέσσερις άνδρες, μετά από πολλές περιπέτειες έφτασαν στη Μεγάλη Καστάνια. Δυο Μανιάτες, σύντροφοι του Κολοκοτρώνη, έφυγαν για τον τόπο τους. Ο Γέρος του Μοριά, με τους άλλους δύο, Ρουμελιώτες στην καταγωγή κρύφτηκαν για έναν μήνα στο σπίτι του Κωνστάντιου Δουράκη. Ο Leake αναφέρει ότι στις 4 Μαρτίου: «Εκατόν είκοσι κεφάλια κλεφτών που πήρε ο πασάς στάλθηκαν στην Κωνσταντινούπολη. Οι ληστές διασκορπίστηκαν παντελώς».

Στις 27 Μαρτίου σκοτώθηκε σε συμπλοκή ο Νικήτας Τρίγκας, φημισμένος κλέφτης του Μοριά. Κατά τον Leake, το κεφάλι του μεταφέρθηκε στις 28 Μαρτίου στο σαράι στην Τριπολιτσά μαζί με ένα ακόμα κεφάλι και ένα χέρι! Επρόκειτο για το κεφάλι και το χέρι του Δημητράκη Κολοκοτρώνη, που θεωρήθηκε ότι «ανήκαν» στον Θ. Κολοκοτρώνη! Όταν ο Οσμάν πασάς έμαθε ότι είχε γίνει λάθος έγινε έξαλλος και αποκεφάλισε μερικούς Έλληνες, αλλά και Τούρκους που βεβαίωναν ότι ο Θ. Κολοκοτρώνης ήταν νεκρός. Έπειτα έστειλε τον έμπιστο του Αναγνώστη Παπάζογλου στον Αντώνη Γρηγοράκη (Αντωνόμπεη) μπέη της Μάνης με 50.000 γρόσια (μάλλον υπερβολικό το ποσό αυτό), καθώς πίστευε ότι γνώριζε πού βρισκόταν ο Κολοκοτρώνης. Ο Αντωνόμπεης όντως ήξερε. Κάλεσε τον Δουράκη στις Κιτριές και του είπε ότι θα του αφαιρέσει το αξίωμα του καπετάνιου, αν δεν βοηθήσει να συλληφθεί ο Κολοκοτρώνης.

Του υποσχέθηκε μάλιστα χρηματική αμοιβή. Ο Δουράκης ενημέρωσε τον Κολοκοτρώνη, που είπε: «Οι Μανιάτες λησμονούν όλα δια τα γρόσια». Και ο ηγούμενος της γειτονικής μονής της Παναγιάς δέχτηκε να συμμετάσχει στη συνωμοσία κατά του Κολοκοτρώνη. Τελικά, χάρη στο μυαλό του, τις προειδοποιήσεις του αδελφού του Δουράκη, στον Αντώνη Βενετσανάκη, σε έναν αδελφοποιτό του και στη μητέρα του Τζανέτμπεη (Τζαννέτου Γρηγοράκη) που ήταν κόρη του θρυλικού Παναγιώταρου, ο Κολοκοτρώνης σώθηκε. Με τη βοήθειά της επιβιβάστηκε σε ένα καΐκι με τους δύο συντρόφους του, το πρωί της Κυριακής των Βαΐων (5/17 Απριλίου 1806) και εγκατέλειψαν τη Μάνη. Λόγω του αντίθετου ανέμου σταμάτησαν στην Ελαφόνησο και στις 9/21 Απριλίου έφτασαν στα Κύθηρα. Τον Μάιο έφτασαν στη Ζάκυνθο.

Επίλογος

Ως τον Μάιο του 1806 οι περισσότεροι κλέφτες του Μοριά σκοτώθηκαν, αιχμαλωτίστηκαν ή κατέφυγαν στα Ιόνια Νησιά. Ο Σατωβριάνδος που βρισκόταν στον Μοριά τον Αύγουστο του 1806, έμαθε από τον αγά της Μεθώνης ότι 300-400 κλέφτες είχαν σκοτωθεί. Ο Φραντζής ανεβάζει τον αριθμό τους σε 600. Αν σκεφτούμε ότι εκτελέστηκαν πολλοί ύποπτοι και άλλοι παντελώς αθώοι, ο αριθμός των θυμάτων του «χαλασμού» των κλεφτών ίσως ήταν μεγαλύτερος. Και ο Ζαχαριάς δολοφονήθηκε στο χωριό Τσέρνα. Το κεφάλι του, αφού εκτέθηκε στις Κιτριές παραδόθηκε στον «υπεύθυνο» για τις διώξεις των επαναστατικών στοιχείων της Μάνης Σερεμέτ μπέη…

Φυσικά, οι Τούρκοι  εξαπέλυσαν τον διωγμό για να προστατεύσουν Χριστιανούς και Μουσουλμάνους του Μοριά από τους κλέφτες, αλλά για να δρουν ανενόχλητοι. Κάποιοι κλέφτες που κατέφυγαν στη Ζάκυνθο έκαναν επιδρομές στον Μοριά κι έφευγαν όταν καταδιώκονταν. Στον Μοριά έμειναν μόνο οι λιγοστοί φύλακες γης και ως το 1821 οι συγκρούσεις μεταξύ Χριστιανών και Μουσουλμάνων αξιωματούχων περιορίστηκαν σε μηχανορραφίες και «λελογισμένη» βία.