ΣΤΗ ΠΥΘΑΓΟΡΕΙΑ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ Η ΔΥΑΔΙΚΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ Η ΒΑΣΙΚΗ ΑΡΧΗ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΝΤΑ !!ΑΡΣΕΝΙΚΟ ΘΗΛΥΚΟ ΦΩΣ ΣΚΟΤΑΔΙ ΘΕΡΜΟ ΨΥΧΡΟ!!ΖΕΥΣ ΗΡΑ ΚΡΟΝΟΣ ΡΕΑ ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΣΤΟ ΕΒΡΑΪΚΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΑΠΟΥΣΙΑΖΕΙ Η ΔΙΑΔΙΚΟΤΗΤΑ!!ΠΑΤΗΡ ΥΙΟΣ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΘΥΛΙΚΟ??
Η δυαδικότητα (ή «αόριστος δυάς») στη φιλοσοφία του Πυθαγόρα είναι η θεμελιώδης αρχή της κοσμικής δημιουργίας. Αντιπροσωπεύει την ύλη και την απεριόριστη πολλαπλότητα, σε αντίθεση με τη «Μονάδα» (τον αριθμό 1), η οποία αντιπροσωπεύει το πνεύμα και την ενότητα. Από τη σύγκρουση και την αρμονία αυτών των δύο προκύπτει όλο το σύμπαν.
Η έννοια αυτή αναπτύσσεται μέσα από δύο βασικούς πυλώνες:
1. Οντολογικές Αρχές
Στην Πυθαγόρεια κοσμολογία, οι αριθμοί δεν είναι απλά ποσότητες, αλλά ζωντανές οντότητες.
- Η Μονάς (1): Συμβολίζει την αρμονία, τον Θεό, τον λόγο και το πέρας (το όριο). Είναι η σταθερή, ενεργός δύναμη.
- Η Δυάς (2): Συμβολίζει την ύλη, το άπειρο, το αόριστο, το θηλυκό και το διαιρετό. Αντιπροσωπεύει την απόσταση, τη μεταβολή και την αντίθεση.
2. Η Πυθαγόρεια Συστοιχία των Αντιθέτων
Οι Πυθαγόρειοι πίστευαν ότι η «Δυάς» είναι η πηγή όλων των αντιθέτων στη φύση. Δημιούργησαν έναν πίνακα με 10 βασικά ζεύγη που διέπουν τον κόσμο, βασισμένα στη διαίρεση μεταξύ του καλού/πεπερασμένου και του κακού/άπειρου:
- Πέρας – Άπειρο
- Περιττόν – Άρτιον
- Εν – Πλήθος
- Δεξί – Αριστερό
- Άρρεν – Θήλυ
- Ηρεμούσαν – Κινούμενον
- Ευθύ – Καμπύλον
- Φως – Σκότος
- Αγαθόν – Κακόν
- Τετράγωνον – Ετερόμηκες
3. Η Δημιουργία του Κόσμου
Σύμφωνα με την Πυθαγορική Τετρακτύ, ο κόσμος δεν δημιουργήθηκε τυχαία. Η Μονάδα «ενεργοποίησε» τη Δυάδα, επιβάλλοντας περιορισμό στην ύλη, γεννώντας έτσι την πρώτη μορφή, το σημείο, τη γραμμή, τα επίπεδα και τελικά τα στερεά σώματα. Η δυαδικότητα δίνει στον κόσμο την ποικιλία του, αλλά η επέμβαση του «Λόγου» (της Μονάδας) είναι αυτή που μετατρέπει το χάος σε έναν αρμονικό «Κόσμο».
Η αντίληψη αυτή βασίζεται σε συγκεκριμένες βασικές αρχές:
