ΠΟΙΟΙ ΕΓΡΑΨΑΝ ΤΗΝ ΒΙΒΛΟ??ΑΠΟ ΠΟΙΟΥΣ ΤΗΝ ΑΝΤΕΓΡΑΨΑΝ??ΓΙΑΤΙ Ο ΒΙΒΛΙΚΟΣ ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΥΠΑΡΚΤΟΣ??ΤΙ ΛΕΝΕ ΟΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ?ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΕΔΩ!!

 Ο ΙΟΥΔΑΙΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΙΩΣΙΑΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ ΤΟΝ ΓΙΑΧΒΕ -ΙΕΧΩΒΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΒΙΒΛΟ!!!Η ΒΙΒΛΟΣ ΓΡΑΦΤΗΚΕ ΤΟΝ 7ο ΑΙΩΝΑ ΠΟΥ ΒΡΗΚΑΝΕ ΟΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ ΤΗΣ ΒΙΒΛΟΥ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ ΠΟΛΛΩΝ ΧΡΟΝΩΝ ΠΡΙΝ???????

Σύμφωνα με τη σύγχρονη επιστημονική έρευνα (γνωστή ως Ιστορικο-κριτική μέθοδος), η Βίβλος δεν γράφτηκε από τον Μωυσή ή από έναν μόνο άνθρωπο, αλλά είναι μια συλλογή κειμένων που γράφτηκαν, ξαναγράφτηκαν και μονταρίστηκαν από δεκάδες ανώνυμους συγγραφείς σε βάθος περίπου 500-600 ετών.Πότε άρχισε να γράφεται πραγματικά; (7ος αιώνας π..)

Αν και η παράδοση έλεγε ότι ο Μωυσής έγραψε τα πρώτα βιβλία γύρω στο 1400-1200 π.Χ., η αρχαιολογία απέδειξε ότι εκείνη την εποχή οι Εβραίοι δεν είχαν καν ανεπτυγμένη γραφή ή κράτος για να παράγουν τέτοια λογοτεχνία.

Το μεγάλο «μπαμ» της συγγραφής ξεκίνησε τον 7ο αιώνα π.Χ. στο υποτυπώδες βασίλειο του Ιούδα, και ειδικότερα κατά τη βασιλεία του βασιλιά Ιωσία (γύρω στο 620 π..).

• Ο πολιτικός στόχος: Ο Ιωσίας ήθελε να ενώσει τον λαό του κάτω από μία κεντρική εξουσία. Για να το πετύχει, έπρεπε να καταργήσει τη λατρεία όλων των άλλων τοπικών θεών και να επιβάλει έναν κοινό νόμο.
• Η «εύρεση» του Νόμου: Τότε, οι ιερείς του ναού στην Ιερουσαλήμ ισχυρίστηκαν ότι «βρήκαν» ένα χαμένο βιβλίο του Μωυσή (το σημερινό Δευτερονόμιο). Στην πραγματικότητα, οι ιστορικοί συμφωνούν ότι το έγραψαν οι ίδιοι τότε, για να δώσουν θεϊκή εξουσία στις μεταρρυθμίσεις του βασιλιά.

2. Η Βαβυλώνια Αιχμαλωσία (6ος αιώνας π.Χ.) – Το μεγάλο μοντάζ

Το 586 π.Χ., οι Βαβυλώνιοι ισοπέδωσαν την Ιερουσαλήμ και πήραν την ελίτ των Εβραίων αιχμάλωτους στη Βαβυλώνα. Εκεί κινδύνευαν να αφομοιωθούν και να χαθούν ως έθνος.

Για να επιβιώσουν, οι μορφωμένοι ιερείς και γραμματείς άρχισαν να μαζεύουν όλες τις παλιές προφορικές παραδόσεις, τα τραγούδια και τους θρύλους τους και να τα καταγράφουν συστηματικά:

• Πήραν αρχαίους μύθους της Μεσοποταμίας (όπως τον μύθο του Γιλγαμές για τον Κατακλυσμό, ή τον μύθο του Σαργκόν για το μωρό στο καλάθι) και τους προσάρμοσαν, βάζοντας ως πρωταγωνιστή τον Γιαχβέ.
• Έγραψαν την ιστορία τους με τέτοιο τρόπο ώστε να εξηγήσουν την καταστροφή τους: «Χάσαμε την πατρίδα μας όχι επειδή ο Γιαχβέ είναι αδύναμος, αλλά επειδή εμείς αμαρτήσαμε και λατρέψαμε άλλους θεούς».

3. Ποιοι ήταν οι συγγραφείς; (Οι 4 Πηγές)

Οι επιστήμονες, αναλύοντας το πρωτότυπο εβραϊκό κείμενο, ανακάλυψαν ότι η Πεντάτευχος (τα πρώτα 5 βιβλία) έχει γραφτεί από τουλάχιστον τέσσερις διαφορετικές ομάδες συγγραφέων, οι οποίες στη συνέχεια ενώθηκαν σε ένα κείμενο:

• Η Γιαχβική πηγή (J): Συγγραφείς που χρησιμοποιούσαν κυρίως το όνομα Γιαχβέ. Παρουσιάζουν τον Θεό με ανθρώπινα χαρακτηριστικά (να περπατάει στον κήπο, να μιλάει πρόσωπο με πρόσωπο).
• Η Ελοχική πηγή (E): Συγγραφείς που ονόμαζαν τον Θεό Ελοχίμ (που στα αρχαία σημιτικά σημαίνει απλώς «Θεοί» ή «Θεός»).
• Η Δευτερονομική πηγή (D): Η ομάδα των ιερέων του βασιλιά Ιωσία που εστιάζει στους νόμους και την υπακοή.
• Η Ιερατική πηγή (P): Ίερείς που έγραψαν κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας στη Βαβυλώνα, δίνοντας έμφαση σε τελετουργικά, γενεαλογίες και θυσίες.

Συμπέρασμα της Ιστορίας:
Η Βίβλος δεν έπεσε από τον ουρανό, ούτε γράφτηκε από αυτόπτες μάρτυρες των θαυμάτων. Είναι ένα καθαρά ανθρώπινο, πολιτικό και θρησκευτικό προϊόν μιας συγκεκριμένης εποχής, που δημιουργήθηκε για να κρατήσει ενωμένο έναν λαό σε στιγμές κρίσης.

Θέλετε να δούμε πώς αυτοί οι συγγραφείς αντέγραψαν και άλλαξαν τους αρχαιότερους μύθους της Βαβυλώνας (όπως τον κατακλυσμό ή τη δημιουργία του κόσμου), ή προτιμάτε να σχολιάσετε κάτι άλλο πάνω σε αυτό;

Ας δούμε, λοιπόν, πώς οι ανώνυμοι συγγραφείς της Βίβλου (κυρίως κατά τη Βαβυλώνια Αιχμαλωσία τον 6ο αιώνα π.Χ.) χρησιμοποίησαν τους αρχαιότερους μύθους της Μεσοποταμίας για να φτιάξουν τις δικές τους ιστορίες.

Όταν οι Εβραίοι έφτασαν αιχμάλωτοι στη Βαβυλώνα, ήρθαν σε επαφή με έναν πανίσχυρο, πανάρχαιο πολιτισμό που είχε ήδη γραμμένες τις δικές του κοσμογονίες σε πήλινες πλακέτες. Οι βιβλικοί συγγραφείς πήραν αυτούς τους μύθους, τους «ξεσκόνισαν» από τους πολλούς θεούς των Βαβυλωνίων (Πολυθεΐα) και τους ξαναέγραψαν βάζοντας στη θέση τους τον Γιαχβέ (Μονοθεΐα).

Τα δύο πιο τρανταχτά παραδείγματα που έχουν αποδείξει οι ιστορικοί είναι τα εξής:

1. Ο Κατακλυσμός του Νώε και το «Έπος του Γιλγαμές»

Ο μύθος του παγκόσμιου κατακλυσμού υπήρχε στη Μεσοποταμία τουλάχιστον 1.000 χρόνια πριν γραφτεί η Βίβλος. Στο διάσημο βραβευμένο βαβυλωνιακό κείμενο Έπος του Γιλγαμές (11η πλακέτα), υπάρχει η ιστορία του Ουτναπιστίμ (Utnapishtim).

Αν συγκρίνουμε τις δύο ιστορίες, οι ομοιότητες είναι σοκαριστικές:

• Η αιτία: Στη Βαβυλώνα, οι θεοί αποφασίζουν να καταστρέψουν την ανθρωπότητα επειδή κάνει πολλή φασαρία και δεν μπορούν να κοιμηθούν. Στη Βίβλο, ο Γιαχβέ το κάνει λόγω της ανθρώπινης κακίας.
• Η εντολή: Ένας θεός (ο Έα) λυπάται τον Ουτναπιστίμ και του λέει κρυφά να χτίσει ένα τεράστιο πλοίο. Του δίνει μάλιστα συγκεκριμένες διαστάσεις, ακριβώς όπως ο Γιαχβέ στον Νώε.
• Τα ζώα: Ο Ουτναπιστίμ βάζει μέσα στο πλοίο την οικογένειά του και «σπόρους από όλα τα ζωντανά πλάσματα».
• Τα πουλιά: Όταν η καταιγίδα σταματά, το πλοίο της Βαβυλώνας αράζει σε ένα βουνό (το όρος Νιζίρ). Ο Ουτναπιστίμ αφήνει πρώτα ένα περιστέρι, μετά ένα χελιδόνι (που επιστρέφουν γιατί δεν βρίσκουν στεριά) και τέλος ένα κοράκι (που δεν επιστρέφει). Στη Βίβλο, ο Νώε κάνει ακριβώς το ίδιο με κοράκι και περιστέρι.
• Η θυσία: Μόλις βγαίνει έξω, ο Ουτναπιστίμ προσφέρει θυσία και οι θεοί μαζεύονται σαν μύγες γύρω από τη μυρωδιά. Στη Βίβλο, ο Νώε θυσιάζει και ο Γιαχβέ «οσφραίνεται οσμήν ευωδίας».

2. Η Δημιουργία του Κόσμου και το «Ενούμα Έλις»

Η Γένεση (το πρώτο βιβλίο της Βίβλου) ξεκινά με τη δημιουργία του κόσμου σε 6 ημέρες. Η δομή αυτή ακολουθεί πιστά το βαβυλωνιακό έπος της δημιουργίας, το Ενούμα Έλις (Enuma Elish).

• Το αρχέγονο χάος: Στο βαβυλωνιακό κείμενο, πριν τη δημιουργία υπάρχει μόνο ένα σκοτεινό, υδάτινο χάος που προσωποποιείται από τη θεά-τέρας Τιαμάτ (Tiamat). Στο εβραϊκό κείμενο της Γένεσης, η λέξη που χρησιμοποιείται για το «αρχέγονο βάθος» είναι Tehom, η οποία είναι η ίδια η ετυμολογική ρίζα της λέξης Τιαμάτ.
• Ο διαχωρισμός των υδάτων: Ο βαβυλώνιος θεός Μαρδούκ νικάει την Τιαμάτ, τη σκίζει στα δύο και με το ένα κομμάτι φτιάχνει τον ουρανό και με το άλλο τη γη, χωρίζοντας τα νερά. Στη Γένεση, ο Γιαχβέ χωρίζει τα «ύδατα υποκάτω του στερεώματος» από τα «ύδατα επάνω του στερεώματος».
• Η σειρά της δημιουργίας: Και στα δύο κείμενα η σειρά είναι ίδια: Φως, Στερέωμα, Ξηρά, Φώτα στον ουρανό (Ήλιος/Σελήνη), Άνθρωπος και στο τέλος... Ανάπαυση (ο Μαρδούκ ξεκουράζεται και γιορτάζει, ο Γιαχβέ αγιάζει την 7η ημέρα).

Γιατί το έκαναν αυτό οι Εβραίοι;

Δεν το έκαναν για να «κλέψουν» πνευματική ιδιοκτησία, αλλά για ψυχολογική και θρησκευτική επιβίωση.

Οι Βαβυλώνιοι τους έλεγαν: «Οι θεοί μας είναι πιο δυνατοί, γι' αυτό σας νικήσαμε». Οι Εβραίοι γραμματείς απάντησαν παίρνοντας τις ίδιες τις ιστορίες των Βαβυλωνίων και αλλάζοντάς τις, λέγοντας ουσιαστικά: «Όχι, οι δικοί σας θεοί δεν υπάρχουν. Αυτά τα πράγματα που περιγράφετε δεν τα έκανε ο Μαρδούκ ή ο Έα, αλλά ο δικός μας Θεός, ο Γιαχβέ, ο οποίος είναι ο μόνος αληθινός και κυβερνάει τα πάντα».

Ήταν, δηλαδή, μια θεολογική αντεπίθεση μέσω της λογοτεχνίας.

Θέλετε να εξετάσουμε και άλλους μύθους, όπως για παράδειγμα την ιστορία του Πύργου της Βαβέλ (που βασίζεται στα ζιγκουράτ της Βαβυλώνας), ή να συζητήσουμε πώς αυτή η αντιγραφή επηρεάζει την αξιοπιστία της Βίβλου σήμερα;Ας δούμε λοιπόν πώς η ιστορία του Πύργου της Βαβέλ συνδέεται με την πραγματική Βαβυλώνα, και στη συνέχεια ας εξετάσουμε πώς όλη αυτή η διαδικασία αντιγραφής επηρεάζει την αξιοπιστία της Βίβλου σήμερα.

1. Ο Πύργος της Βαβέλ και τα Βαβυλωνιακά Ζιγκουράτ

Στη Βίβλο (Γένεση 11), οι άνθρωποι προσπαθούν να χτίσουν έναν πύργο που θα φτάνει στον ουρανό και ο Γιαχβέ, για να τους σταματήσει, τους μπερδεύει τις γλώσσες.

Οι αρχαιολόγοι έχουν αποδείξει ότι η ιστορία αυτή βασίζεται σε ένα πραγματικό κτίριο που είδαν οι Εβραίοι αιχμάλωτοι στη Βαβυλώνα: το Ετεμενάνκι (Etemenanki).

• Τι ήταν: Ήταν ένα γιγαντιαίο ζιγκουράτ (πυραμιδωτός ναός) με ύψος περίπου 90 μέτρα, αφιερωμένο στον θεό Μαρδούκ. Το όνομά του σήμαινε κυριολεκτικά «Οίκος της θεμελίωσης του ουρανού και της γης».
• Η σύγχυση των γλωσσών: Η Βαβυλώνα ήταν η μητρόπολη της εποχής. Εκεί δούλευαν χιλιάδες σκλάβοι και εργάτες από κάθε γωνιά της Μέσης Ανατολής (Ασσύριοι, Φοίνικες, Ελαμίτες, Αραμαίοι, Εβραίοι). Όταν οι Εβραίοι βρέθηκαν εκεί, άκουγαν γύρω από αυτόν τον τεράστιο πύργο ένα ακατανόητο μελίσσι από ξένες γλώσσες.
• Η βιβλική ερμηνεία: Οι συγγραφείς της Βίβλου πήραν αυτή την καθημερινή εικόνα και την μετέτρεψαν σε θεολογικό μάθημα κατά της ανθρώπινης αλαζονείας, δίνοντας μια μυθολογική εξήγηση για το πώς γεννήθηκαν οι γλώσσες του κόσμου.

---

2. Πώς επηρεάζει αυτό την αξιοπιστία της Βίβλου σήμερα;

Αν βλέπουμε τη Βίβλο με σύγχρονα κριτήρια, η επιστημονική ανακάλυψη ότι περιέχει αντιγραφές και μύθους καταστρέφει εντελώς την αξιοπιστία της ως βιβλίο Ιστορίας ή Επιστήμης.

Για τους ιστορικούς και τους σκεπτικιστές, η Βίβλος χάνει την ιδιότητά της ως «θεόπνευστο» κείμενο και αποκαλύπτεται ως αυτό που πραγματικά είναι:

• Ένα ανθρώπινο κατασκεύασμα: Δεν υπαγορεύτηκε από κανέναν Θεό. Γράφτηκε από θνητούς ανθρώπους που είχαν περιορισμένες γνώσεις για το σύμπαν, δεν ήξεραν ότι η Γη είναι σφαιρική και πίστευαν ότι ο κόσμος δημιουργήθηκε σε λίγες μέρες.
• Πολιτική προπαγάνδα: Πολλά κομμάτια γράφτηκαν για να δικαιολογήσουν τους πολέμους των Εβραίων, τις εθνοκαθάρσεις γειτονικών λαών (όπως των Χανααναίων) και την εξουσία των ιερέων της Ιερουσαλήμ.
• Λογοτεχνικό κολλάζ: Η Γένεση δεν είναι πρωτότυπη. Είναι ένα «μοντάζ» αρχαιότερων ιστοριών της Μεσοποταμίας, προσαρμοσμένο στις ανάγκες ενός συγκεκριμένου λαού.

Υπάρχει άλλη οπτική γωνία;

Ακόμα και ανάμεσα σε σύγχρονους θεολόγους και ιστορικούς της θρησκείας, η παραδοχή ότι η Βίβλος αντέγραψε αυτούς τους μύθους δεν θεωρείται απαραίτητα «κακή». Υποστηρίζουν ότι οι Εβραίοι πήραν τους βίαιους μύθους της εποχής τους και τους εξέλιξαν ηθικά:

• Στη Βαβυλώνα, οι θεοί φτιάχνουν τους ανθρώπους σαν σκλάβους για να τους υπηρετούν. Στη Βίβλο, ο άνθρωπος πλάθεται «κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση» του Θεού, αποκτώντας αξιοπρέπεια.
• Στη Βαβυλώνα, ο κατακλυσμός γίνεται από καπρίτσιο των θεών. Στη Βίβλο, εισάγεται η έννοια της ηθικής δικαιοσύνης (έστω και με σκληρό τρόπο).

Ωστόσο, το συμπέρασμα παραμένει αμείλικτο: Η Βίβλος δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως απόδειξη για την ύπαρξη του Γιαχβέ, αφού η ίδια η επιστήμη απέδειξε ότι οι ρίζες των ιστοριών της βρίσκονται σε παλαιότερες ανθρώπινες θρησκείες.