Σύμφωνα με το Ευαγγέλιο του Ιωάννη (12:6, 13:29),
Ο Ιούδας ο Ισκαριώτης ήταν ο ταμίας του Ιησού και των αποστόλων του, στον οποίο είχε εμπιστευτεί το πουγκί με τα χρήματα της ομάδας.Παρά την αξιόπιστη αυτή θέση, η Βίβλος τον περιγράφει ως κλέφτη που έκλεβε συχνά από τα κοινά ταμεία προτού τελικά προδώσει τον Ιησού για 30 ασημένια νομίσματα!!
- Ευθύνη: Ο Ιούδας διαχειριζόταν τις δωρεές και τα έξοδα για τη διακονία και συχνά έδινε χρήματα στους φτωχούς κάτι που δεν ήθελαν οι υπόλοιποι.
- Κλοπή: Το Ιωάννης 12:6 αναφέρει ρητά, «...ήταν κλέφτης· καθώς φύλαγε το πουγκί με τα χρήματα, έπαιρνε από ό,τι έβαζαν μέσα».Από πού προήλθαν τα χρήματα;
Κρυμμένη στο Ευαγγέλιο του Λουκά, κεφάλαιο 8, βρίσκεται η απάντηση.
«Μετά ταύτα, ο Ιησούς περιόδευε από πόλη σε πόλη και χωριό σε χωριό, κηρύττοντας το ευαγγέλιο της βασιλείας του Θεού. Μαζί του ήταν και οι δώδεκα, καθώς και μερικές γυναίκες που είχαν θεραπευτεί από πονηρά πνεύματα και ασθένειες: η Μαρία, η λεγόμενη Μαγδαληνή, από την οποία είχαν βγει επτά δαιμόνια, η Ιωάννα, η γυναίκα του Χουζά, του οικονόμου του Ηρώδη, η Σουσάννα και πολλές άλλες. Αυτές οι γυναίκες τους συντηρούσαν από τα δικά τους μέσα».
Τώρα, αυτές οι λέξεις στο τέλος «βοηθώντας» στην τελευταία γραμμή δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα στο πρωτότυπο ελληνικό κείμενο. Το απόσπασμα λέει κυριολεκτικά «αυτές οι γυναίκες τις συντηρούσαν με τα δικά τους μέσα».
Το σημείο είναι αρκετά σημαντικό, όπως γράφει ο καθηγητής John Meier του Πανεπιστημίου Notre Dame:
«Αυτό το απόσπασμα διατηρεί μια πολύτιμη ιστορική μνήμη. Ορισμένες αφοσιωμένες γυναίκες ακόλουθοί του συνόδευσαν τον Ιησού στα ταξίδια του γύρω από τη Γαλιλαία και τελικά μέχρι την Ιερουσαλήμ και στην πραγματικότητα στήριξαν αυτόν και την ακολουθία του με τα δικά τους χρήματα, τρόφιμα ή περιουσία.»
Μια τόσο περαστική και αδιαμφισβήτητη λεπτομέρεια, η οποία ήταν επίσης δυνητικά αποκρουστική για τους αρχαίους άνδρες αναγνώστες, έχει ισχυρό ισχυρισμό ιστορικότητας. Οι περισσότεροι μελετητές το δέχονται ως πραγματικό μέρος της ζωής του Ιησού. Ο James Dunn του Πανεπιστημίου του Ντάραμ - ένας από τους κορυφαίους μελετητές των τελευταίων 30 ετών - γράφει:
«Τέτοιες αδιάσειστες λεπτομέρειες υποδηλώνουν καλή παράδοση. Ο Λουκάς προφανώς είχε πρόσβαση εδώ σε αναμνήσεις από πρώτο χέρι.»
Το γεγονός ότι αυτές οι γυναίκες ανέλαβαν τον ρόλο των ευεργετών σχεδόν σίγουρα υποδηλώνει ότι ήταν πλούσιες. Και η Ιωάννα, η οποία περιγράφεται ως σύζυγος ενός ανώτερου βασιλικού αξιωματούχου, θα ήταν ιδιαίτερα πλούσια. Ανήκε στα ανώτερα κλιμάκια της αρχαίας κοινωνίας της Γαλιλαίας σε μια περίοδο που το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών ήταν πολύ έντονο. Μια γυναίκα σαν κι αυτή θα φαινόταν σαφώς αριστοκρατική σε πολλούς από τους μαθητές του Ιησού. Ανανίας και Σαπφείρα...
Ανατρέχοντας κανείς στις «Πράξεις των Αποστόλων» (δ΄ 32-37) διαβάζει ότι το πλήθος των πιστευσάντων είχε μία καρδιά και μία ψυχή, και κανείς τους δεν ισχυριζόταν πλέον ότι είχε
|δικά του υπάρχοντα, αλλά έλεγαν ότι «άπαντα κοινά». Και ενώ αυτό φαίνεται ως κοινοκτημοσύνη, στο επόμενο εδάφιο (δ΄ 34) αποκαλύπτεται ότι με το πρόσχημα της «αδελφοσύνης» (όπως κάνουν και πολλές βλαβερές σέχτες σήμερα) οι Απόστολοι είχαν στήσει μία επικερδή επιχείρηση εις βάρος των οπαδών τους. Πως; Μεταφράζει ο Τρεμπέλας: «Διότι όσοι ήσαν ιδιοκτήται χωραφιών ή σπιτιών, τα επώλουν και έφερον την εις χρήματα αξίαν των πωλουμένων κτημάτων και έθετον αυτήν κατά γης κοντά εις τα πόδια των Αποστόλων».
Λες και ήταν οι «θεόπνευστοι» Απόστολοι τίποτα σατράπες που τους κατέβαλαν οι δουλοπάροικοί τους, γονατιστοί, δίπλα στα «θεία» πόδια τους το αντίτιμο των ξεπουλημένων περιουσιών τους. Και ύστερα μάς φταίνε οι διάφοροι περιφερόμενοι τσαρλατάνοι, γκουρού, μέντιουμ και χαρτορίχτρες που τρώνε τις περιουσίες τού κοσμάκη ...; Βλέπετε, αν οι απατεώνες βρίσκονται εκτός Εκκλησίας ή υπηρετούν άλλη θρησκεία από τη χριστιανική είναι κατακριτέοι. Όταν όμως τα ίδια γίνονται από τους «θεόπνευστους», τότε το έγκλημα και η οικονομική απάτη καθαγιάζονται. Στις «Πράξεις» μάλιστα αναφέρεται επωνύμως και ένα τέτοιο θύμα, ο Ιωσής, Ιουδαίος από την Κύπρο, ο οποίος «είχε στην κυριότητά του ένα αγρόν. Και αφού τον επώλησεν, έφερε το χρήμα, που εισέπραξε, και το έθεσεν εμπρός εις τα πόδια των Αποστόλων» («Αι Πράξεις», δ΄37).Δεν ήταν όμως όλοι οι νεοφώτιστοι Ναζωραίοι κορόιδα. Ο Ανανίας και η γυναίκα του Σαπφείρα ήταν δύο από αυτούς που πείστηκαν ή πιέστηκαν (ένα γιώτα αλλάζει θέση μεταξύ των δύο λέξεων) να πουλήσουν το χωράφι τους. Όπως αναφέρεται στις «Πράξεις» (ε΄ 1-11) ο Ανανίας αποφάσισε να μην παραδώσει όλα το αντίτιμο της πώλησης μπροστά στα πόδια των Αποστόλων, αλλά ένα μέρος και το άλλο να το κρατήσει για λογαριασμό του. Δικό του δεν ήταν στην τελική; Έτσι, «και αφού έφερε το υπόλοιπο ποσό από τα χρήματα, το έθεσε κατά γης εμπρός εις τα πόδια των Αποστόλων, προσποιούμενος ότι αυτό ήταν ολόκληρο το αντίτιμο του αγρού» («Πράξεις», ε΄ 2).Αλλά η ανάκριση των, στην κυριολεξία, «θεόπνευστων» δραχμοφονιάδων δεν σταμάτησε εκεί. Τρεις ώρες μετά εμφανίζεται ενώπιον της σύναξης των Αποστόλων η γυναίκα του νεκρού, η οποία αγνοούσε τον «κεραυνοβόλο» θάνατο του ανδρός της. Ο «φιλεύσπλαχνος» Πέτρος, αντί να παρηγορήσει τη χήρα, ή έστω να τη συλλυπηθεί, αρχίζει αμέσως, χωρίς να της αποκαλύψει το χαμό του άνδρα της, να την ανακρίνει και εκείνη με τη σειρά της:
Και έτσι, με μεθόδους που θυμίζουν μαφία, τιμωρήθηκε με θάνατο το ζευγάρεπειδή δεν θέλησε να καταθέσει όλη του την περιουσία παρά πόδας των αποστόλων! Και ο μεγάλος φόβος που κυρίευσε την πρώτη χριστιανική Εκκλησία, στάθηκε αρκετός για να μη διανοηθεί άλλο πρόβατο να κρύψει ούτε μία δραχμή από τους δραχμοφονιάδες!Ωστόσο, παραμένει ένα ερώτημα. Ποιος δολοφόνησε το ζευγάρι; Μήπως ο «πανάγαθος» Θεός; Αυτό μοιάζει εξωφρενικό. Τότε ποιος;Ο φιλόσοφος Πορφύριος κατηγορεί ευθέως τον Πέτρο ως φονιά:
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου