(Αναθεματισμός 1ος)
Κείμενο (Πρωτότυπο):
«Τοις ευσέβεσιν μεν επαγγελλομένοις τα των Ελλήνων δε δυσσεβή δόγματα τη ορθοδόξω και καθολική εκκλησία περί τε ψυχών ανθρωπίνων, και ουρανού και γης, και των άλλων κτισμάτων ανιδώς ή μάλλον ασεβώς επεισάγουσιν ανάθεμα τρεις.»
Απόδοση στα νέα ελληνικά:
Σε όσους δηλώνουν μεν ευσεβείς, αλλά εισάγουν στην ορθόδοξη και καθολική εκκλησία τα ασεβή δόγματα των Ελλήνων σχετικά με τις ανθρώπινες ψυχές, τον ουρανό, τη γη και τα υπόλοιπα κτίσματα, αναίσχυντα ή μάλλον ασεβώς, ας είναι ανάθεμα (τριπλό ανάθεμα).
(Αναθεματισμός 2ος)
Κείμενο (Πρωτότυπο):
«Τοις την μωράν των έξωθεν (=Ελλήνων) φιλοσόφων λεγομένην σοφίαν προτιμώσι, και τοις καθηγηταίς αυτών επομένοις, και τας τε μετεμψυχώσεις των ανθρωπίνων ψυχών, η και ομοίως τοις αλόγοις ζώοις ταύτας απόλλυσθαι, και εις το μηδέν χωρείν δεχομένοις και δια τούτο ανάστασιν, και κρίσιν, και την τελευταίαν των βεβιωμένων ανταπόδοσιν αθετούσιν· ανάθεμα τρεις.»
Απόδοση στα νέα ελληνικά:
Σε όσους προτιμούν τη λεγόμενη σοφία των έξωθεν (δηλαδή των αρχαίων Ελλήνων) φιλοσόφων, ακολουθούν τους δασκάλους τους, και αποδέχονται ότι οι ανθρώπινες ψυχές μετεμψυχώνονται ή ότι χάνονται όπως τα άλογα ζώα και εξαφανίζονται στο τίποτα, και γι' αυτόν τον λόγο απορρίπτουν την ανάσταση, την κρίση και την τελική ανταπόδοση των πράξεων μας· ας είναι ανάθεμα.
(Αναθεματισμός 3ος)
Κείμενο (Πρωτότυπο):
«Τοις λέγουσιν ότι οι των Ελλήνων σοφοί και πρώτοι των αιρεσιαρχών, οι παρά των επτά αγίων και καθολικών συνόδων, και παρά πάντων των εν Ορθοδοξία λαμψάντων πατέρων αναθέματι καθυποβληθέντες, ως αλλότριοι της καθολικής εκκλησίας δια την εν λόγοις αυτών κίβδηλον και ρυπαράν περιουσίαν κρείττονες εισι κατά πολύ, και ενταύθα και εν τη μελλούση κρίσει, και των ευσεβών και ορθοδόξων πατέρων, άλλως δε κατά πάθος ανθρώπινον ή αγνόημα πλημμελησάντων· ανάθεμα.»
Απόδοση στα νέα ελληνικά:
Σε όσους λένε ότι οι αρχαίοι Έλληνες σοφοί και οι αρχηγοί των αιρέσεων –οι οποίοι καταδικάστηκαν με ανάθεμα από τις επτά αγίες και καθολικές συνόδους και από όλους τους ορθόδοξους πατέρες ως ξένοι προς την Εκκλησία λόγω της ψεύτικης και ακάθαρτης διδασκαλίας τους– είναι κατά πολύ ανώτεροι (σε αξία) και τώρα και στη μέλλουσα κρίση από τους ευσεβείς και ορθόδοξους πατέρες, οι οποίοι δήθεν υπέπεσαν σε ανθρώπινα πάθη ή αγνοήματα· ας είναι ανάθεμα.
(Αναθεματισμός 4ος)
Κείμενο (Πρωτότυπο):
«Τοις τα ελληνικά διεξιούσι μαθήματα, και μη δια παίδευσιν μόνον ταύτα παιδευομένοις, αλλά και ταις δόξαις αυτών ταις ματαίαις επομένοις, και ως αληθέσι πιστεύουσι και ούτως αυταις ως το βεβαιον εχούσαις εγκειμένοις, ώστε έτερους ποτέ μεν λάθρα, ποτέ δε φανερώς ενάγειν αυταίς και διδάσκειν ανενδοιάστως· ανάθεμα.»
Απόδοση στα νέα ελληνικά:
Σε όσους μελετούν τα ελληνικά μαθήματα (την αρχαία ελληνική γραμματεία και φιλοσοφία) όχι μόνο για την παιδεία, αλλά ακολουθούν και τις μάταιες θεωρίες τους, τις πιστεύουν για αληθινές και είναι τόσο προσηλωμένοι σε αυτές σαν να είναι βέβαιες, ώστε άλλοτε κρυφά και άλλοτε φανερά να ωθούν άλλους σε αυτές και να τις διδάσκουν ανεπιφύλακτα· ας είναι ανάθεμα.
Αναθεματισμός 5ος)
Κείμενο (Πρωτότυπο)
«Τοις μετά των άλλων μυθικών πλασμάτων, αφ' εαυτών και την καθ' ημάς κλίσιν μεταπλάττουσι, και τας πλατωνικάς ιδέας ως αληθεις δεχομένοις και ως αυθπόστατον την ύλην παρά των ιδίων μορφούσθαι λέγουσι, και προφανώς διαβάλλουσι το αυτεξούσιον τον Δημιουργού, τον από του μη όντος εις το είναι παραγαγόντος τα πάντα, και ως ποιητήν αυτών και επιτιθέντος εξουσιαστικώς και δεσποτικώς· ανάθεμα.»
Απόδοση στα νέα ελληνικά:
Σε όσους, μαζί με τα άλλα μυθικά πλάσματα, ερμηνεύουν τη δημιουργία του κόσμου μας κατά βούληση, αποδέχονται τις πλατωνικές ιδέες ως αληθινές, και λένε ότι η ύλη είναι αυθυπόστατη (υπάρχει από μόνη της) και μορφοποιείται μόνη της, διαβάλλοντας φανερά την ελεύθερη βούληση και παντοδυναμία του Δημιουργού, ο οποίος έφερε τα πάντα από το μηδέν στην ύπαρξη ως ποιητής και κυρίαρχός τους· ας είναι ανάθεμα.
(Αναθεματισμός 6ος)
Κείμενο (Πρωτότυπο):
«Τοις δεχομένοις, και παραδίδουσι τα μάταια και ελληνικά ρήματα, ότι τε προϋπάρχεισις εστί των ψυχών, και ουκ εκ του μη όντος τα πάντα εγένετο, και παρήχθησαν, ότι τέλος εστί της κολάσεως η αποκατάστασις αύθις της κτίσεως, και των ανθρωπίνων πραγμάτων, και διά των τοιούτων λόγων την βασιλείαν των ουρανών λυομένην πάντως, και παράγουσαν εισάγουσιν, την αιωνίαν και ακάτλυτον αυτός τε ο Χριστός και Θεός ημών εδίδαξε, και παρέδοτο και διά πάσης της παλαιάς και νεας γραφής...»
Απόδοση στα νέα ελληνικά:
Σε όσους αποδέχονται και διδάσκουν τα μάταια και ελληνικά δόγματα, ότι δηλαδή οι ψυχές προϋπάρχουν, ότι τα πάντα δεν έγιναν από το τίποτα, ότι η κόλαση κάποτε θα τελειώσει και θα υπάρξει «αποκατάσταση» της κτίσης και των ανθρώπινων πραγμάτων, εισάγοντας έτσι τη θεωρία ότι η Βασιλεία των Ουρανών θα λυθεί, ενώ ο ίδιος ο Χριστός και Θεός μας δίδαξε και παρέδωσε μέσω ολόκληρης της Παλαιάς και Καινής Διαθήκης ότι αυτή είναι αιώνια και ακατάλυτη· ας είναι ανάθεμα.
(Αναθεματισμός 7ος)
Κείμενο (Πρωτότυπο):
«Έτι, τοις φρονούσι και λέγουσι κτιστήν είναι πάσαν φυσικήν δύναμιν και ενέργειαν της τρισυποστάτου θεότητος, ως κτιστήν εκ τούτου πάντως και αυτήν την θείαν ουσίαν αναγκαζομένοις δοξάζειν...»
Απόδοση στα νέα ελληνικά:
Επιπλέον, σε όσους φρονούν και λένε ότι κάθε φυσική δύναμη και ενέργεια της τρισυπόστατης θεότητας είναι κτιστή (δημιούργημα), με αποτέλεσμα να αναγκάζονται να θεωρούν κτιστή εξαιτίας αυτού και την ίδια τη θεία ουσία... ας είναι ανάθεμα.
Έλληνες θα ειπεί δύο και δύο τέσσερα στη γη.
Όχι δύο και δύο είκοσι δύο στον ουρανό.
Έλληνες θα ειπεί να τελείς στους νεκρούς τις χοές της Ηλέκτρας.
Όχι κεριά στους νεκρόλακκους, και δηνάρια στο σακούλι του τουρκόπαπα.
Έλληνες θα ειπεί να προσεύχεσαι τακτικά στους Δελφούς το «γνώθι σ’ αυτόν».
Όχι να κάνεις την εξομολόγηση στους αγράμματους «πνευματικούς» και στους μαύρους ψυχοσώστες.
Έλληνες θα ειπεί να σταθείς μπροστά στη στήλη του Κεραμεικού και να διαβάσεις το επιτύμβιο: “στάθί και οϊκτιρον”.
Σταμάτα, και δάκρυσε· γιατί δε ζω πιά. Κι όχι να σκαλίζεις πάνω σε σταυρούς κορακίστικα λόγια και νοήματα: προσδοκώ ανάσταση νεκρών.
Έλληνες θα ειπεί το πρωί να γελάς σαν παιδί. Το μεσημέρι να κουβεντιάζεις φρόνιμα. Και το δείλι να δακρύζεις περήφανα. Κι όχι το πρωί να κάνεις μετάνοιες στα τούβλα. Το μεσημέρι να γίνεσαι φοροφυγάς στο κράτος και επίτροπος στην ενορία σου. Και το βράδυ να κρύβεσαι στην κώχη του φόβου σου, και να ολολύζεις σα βερέμης. Ακόμη κι ο Ελύτης, καθώς εγέρασε, τό ‘ριξε στους αγγέλους και στα σουδάρια. Τι απογοήτεψη… Έλληνες θα ειπεί όσο ζεις, να δοξάζεις με τους γείτονες τον ήλιο και τον άνθρωπο. Και να παλεύεις με τους συντρόφους τη γη και τη θάλασσα. Και σαν πεθάνεις, να μαζεύουνται οι φίλοι γύρω από τη μνήμη σου, να πίνουνε παλιό κρασί, και να σε τραγουδάνε:
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου