Ο ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΛΛΗΝΙΣΗ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΟΣ ΜΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΕΛΛΗΝΕΣ ΤΟΥΣ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ "ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΥΣ" ΚΑΤΑΚΤΗΤΕΣ!!!
Τετάρτη 9 Σεπτεμβρίου 2026
Ο ΙΗΣΟΥΣ ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΚΛΕΜΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΑΙΓΥΠΤΟ ΛΕΕΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΙΕΡΕΑΣ!!! ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟ ΒΙΝΤΕΟ
Ο Ιησούς δεν υπήρχε, ήταν «μύθος», λέει Χριστιανός πάστορας!!Ο πάστορας Edward van der Kaaij κηρύττει ότι ο Ιησούς δεν υπήρχε και ότι η ιστορία του είναι ένας μύθος. Η διακήρυξη αυτή του απαγόρευσε να δίνει διαλέξεις ως προσκεκλημένος σε μια κοντινή Μεταρρυθμισμένη Εκκλησία. «Όταν κάποιος διαβάζει τη Γένεση 1 ως επιστημονική εξήγηση για το πώς δημιουργήθηκε ο κόσμος και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η αρχή δεν ήταν πριν από περίπου 13 δισεκατομμύρια χρόνια (όπως γνωρίζουμε τώρα) επειδή η Βίβλος αναφέρει ότι ήταν πριν από περίπου 70.000 χρόνια, τότε δεν καταλαβαίνεις σωστά τη Βίβλο», εξήγησε ο van der Kaaij. «Το ευαγγέλιο μας λέει μια βαθύτερη αλήθεια, που ξεπερνά κατά πολύ τα γεγονότα της ζωής. Γι' αυτό λέω: δεν συνέβη έτσι και είναι γεγονός ότι ο Ιησούς δεν υπήρξε (παραθέτω πολλές αποδείξεις στο βιβλίο μου για να το υπογραμμίσω αυτό).» Το βιβλίο στο οποίο αναφέρεται ο πάστορας είναι ένα βιβλίο που δημοσίευσε μετά από επτά χρόνια μελέτης, με τίτλο Η Άβολη Αλήθεια του Χριστιανισμού.Το βιβλίο κυκλοφόρησε τον περασμένο Απρίλιο και περιγράφει πώς όλα τα στοιχεία της βιβλικής ιστορίας του Ιησού έχουν τις ρίζες τους σε έναν μύθο από την αρχαία Αίγυπτο. «Ο καθένας έχει δικαίωμα στη γνώμη του», δήλωσε ο πρόεδρος του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου Meindert Zuur. «Αλλά δεν υπάρχει χρόνος για αυτό κατά τη διάρκεια της λατρείας», συνέχισε. «Λάβαμε πολλές επιστολές, email και σχόλια από ενδιαφερόμενα μέλη», εξήγησε ο Zuur. Η εκκλησία συζητά τη διαμάχη με τον πάστορα μετά τις ώρες λειτουργίας, αλλά διατηρεί ένα ενωμένο μέτωπο ενώπιον των πιστών. «Δεν θέλετε να προκαλέσετε σύγκρουση», είπε ο Zuur. Ο 62χρονος μεταρρυθμισμένος πάστορας είναι σύμμαχος της Vredeskerk (Εκκλησία της Ειρήνης) Nijkerk, όπου συνεχίζει να κηρύττει. Παρά τις δυσάρεστες αντιδράσεις των πιστών, η εκκλησία δεν έχει λάβει μέτρα κατά του van der Kaaij. «Είμαι Προτεστάντης και μια σημαντική πτυχή της πεποίθησής μας είναι ότι η Βίβλος είναι ο Λόγος του Θεού (αν και γραμμένος από ανθρώπους) και το σημείο εκκίνησης της πίστης μας», δήλωσε ο van der Kaaij στους NL Times. «Επομένως, είναι σημαντικό να εξηγούμε σωστά τη Βίβλο». Ο πάστορας περιγράφει την εκκλησία του ως «ενθουσιώδη» με την εξήγηση που δίνει για το ευαγγέλιο. «Το ευαγγέλιο αποκτά μεγαλύτερη αξία όταν το διαβάζεις σύμφωνα με αυτό που είναι: ένας μύθος. Σημειώστε ότι η λέξη «μύθος» δεν έχει αρνητική σημασία, αντίθετα είναι θετική!» «Η βαθιά αλήθεια είναι ότι ο Χριστός είναι βαθιά μέσα σε όλους μας. Ο Θεός δημιούργησε τους ανθρώπους δίνοντας την πνοή Του, ενσαρκώνεται σε κάθε άνθρωπο. Με αυτόν τον τρόπο ο Ιησούς Χριστός είναι η αιώνια αντανάκλαση του Θεού σε όλους μας». Ο πάστορας δεν πιστεύει ότι έχουν αλλάξει πολλά στο έργο του. «Δεν χρειάστηκε να αναδιαρθρώσω το κήρυγμά μου [μετά την έρευνα], προχωρούσε βήμα προς βήμα. Όταν διαβάζω ένα παλιό μου κήρυγμα, βλέπω ότι πιστεύω σε έναν ιστορικό Ιησού, αλλά τίποτα από αυτά τα «γεγονότα» δεν παίζει σημαντικό ρόλο». Ο Van der Kaaij ενθαρρύνει τους Χριστιανούς που προσβάλλονται από τις αποκαλύψεις του και να εργαστούν για να διαβάσουν το βιβλίο. «Πολλοί συνάδελφοι συμφωνούν μαζί μου, όχι στις λεπτομέρειες ότι ο Ιησούς δεν υπήρχε... δεν είχε μεγάλη σημασία κατά τη διάρκεια της ζωής του, μόνο αργότερα, όταν η ιστορία της ζωής του απέκτησε μυθικές διαστάσεις». «Δεν είναι αποστολή μου να πείσω τους άλλους ότι ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ δεν υπήρχε», είπε ο van der Kaaij. «Συμβουλεύω τους απλούς ανθρώπους που αισθάνονται ευτυχισμένοι με την πεποίθηση που έχουν για έναν άνθρωπο που μετέτρεψε στην πραγματικότητα το νερό σε κρασί, ηρέμησε την καταιγίδα και θεράπευσε τυφλούς και κωφούς σαν να ήταν γιατρός να εμμείνουν σε αυτή την πεποίθηση. Αλλά οι θεολόγοι πρέπει να μελετούν σωστά τη Βίβλο και πρέπει να είναι ειλικρινείς σε αυτά που ανακαλύπτουν. Ευτυχώς, πολλοί από αυτούς προσπαθούν να το κάνουν αυτό, εγώ είμαι μόνο ένας από αυτούς». Η Προτεσταντική Εκκλησία της Ολλανδίας λέει ότι το αίνιγμα για τον πάστορα είναι ένα τοπικό ζήτημα στο Νίκερκ και διατηρεί ισχυρισμούς για την ιστορικότητα του Ιησού.
Μπετοβλακες αρχαιοπληκτοι ότι και να λέτε και να γράφετε, δεν πείθετε .Ο Χριστός δαιμονισμένα σούργελα θα σας καίει και θα σας βασανίζει με την ύπαρξή του μέχρι την τελευταία σας πνοή. Να τι λένε οι αρχαίοι για τους θεούς σας και όχι οι φυλλάδες σας: Στην αρχαία Ελλάδα, η μυθολογία ήταν η βάση της παιδείας. Τα παιδιά μεγάλωναν ακούγοντας τις ιστορίες του Ομήρου και του Ησιόδου. Όταν, λοιπόν, οι άνθρωποι έβλεπαν τους θεούς να μοιχεύουν, να κλέβουν, να εκδικούνται σαδιστικά και να σφάζουν, ήταν επόμενο να χρησιμοποιούν αυτές τις πράξεις ως το απόλυτο ηθικό άλλοθι για τις δικές τους βαναυσότητες ή αδυναμίες. Οι πιο ρητές και συγκλονιστικές καταγραφές αυτού του φαινομένου βρίσκονται στα παρακάτω κείμενα: 1. Ευριπίδου Ιππόλυτος (στίχοι 451–458): Το άλλοθι της μοιχείας Στην τραγωδία αυτή, η τροφός προσπαθεί να πείσει τη Φαίδρα να ενδώσει στον παράνομο έρωτά της για τον θετό της γιο, τον Ιππόλυτο. Το επιχείρημά της βασίζεται αποκλειστικά στη συμπεριφορά των θεών: «Όσοι έχουν τα συγγράμματα των παλαιών και ζουν μέσα στις Μούσες, ξέρουν καλά ότι ο Δίας κάποτε ποθούσε τον έρωτα της Σεμέλης, ξέρουν και ότι η ροδομάγουλη Έως άρπαξε τον Κέφαλο στους θεούς για τον πόθο της... Κι όμως, ζουν στον Όλυμπο και δεν αποφεύγουν τους θεούς· συμβιβάζονται, νομίζω, νικημένοι από τη συμφορά [τον έρωτα]. Εσύ, λοιπόν, γιατί θα σηκώσεις κεφάλι;» Εδώ η τροφός λέει καθαρά: Αφού οι θεοί κάνουν παρανομίες και κανείς δεν τους τιμωρεί, γιατί εμείς οι θνητοί να προσπαθούμε να είμαστε ηθικότεροι από αυτούς; 2. Αριστοφάνους Νεφέλαι (στίχοι 1079–1082): Ο «Άδικος Λόγος» ως νομικός σύμβουλος Στην κωμωδία του Αριστοφάνη, ο «Άδικος Λόγος» (που αντιπροσωπεύει τη διαφθορά των αξιών της εποχής) διδάσκει έναν νεαρό πώς να ξεγλιστράει από τις κατηγορίες αν τον πιάσουν να μοιχεύει. Του λέει ρητά να ρίξει το φταίξιμο στον Δία: «Αν σε πιάσουν μοιχό, απάντησέ τους ότι δεν έφταιγες εσύ, αλλά παρέπεμψε την υπόθεση στον Δία! Πες τους ότι εκείνος νικήθηκε από τον έρωτα και τις γυναίκες. Και πώς θα μπορούσες εσύ, ένας θνητός, να είσαι πιο δυνατός από έναν θεό;» Το κείμενο αυτό, αν και σατιρικό, αποτυπώνει μια πραγματική κοινωνική πρακτική στα δικαστήρια της αρχαίας Αθήνας, όπου οι κατηγορούμενοι χρησιμοποιούσαν τα μυθολογικά παραδείγματα για να μειώσουν τις ποινές τους. 3. Πλάτωνος Ευθύφρων (5e - 6a): Η βαναυσότητα προς τους γονείς Αυτός ο διάλογος είναι ίσως η πιο ξεκάθαρη απόδειξη. Ο Ευθύφρων πηγαίνει στο δικαστήριο για να καταγγείλει τον ίδιο του τον πατέρα για τον θάνατο ενός δούλου. Ο Σωκράτης εκπλήσσεται με τη σκληρότητα του γιου προς τον πατέρα. Ο Ευθύφρων τότε δικαιολογεί τη βαναυσότητά του, επικαλούμενος τη μυθολογία: «Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι ο Δίας είναι ο καλύτερος και δικαιότερος από τους θεούς, και όλοι ομολογούν ότι έδεσε τον πατέρα του [τον Κρόνο] επειδή κατάπινε άδικα τα παιδιά του, κι εκείνος πάλι είχε ευνουχίσει τον δικό του πατέρα [τον Ουρανό] για παρόμοια πράγματα. Όμως εμένα με κατηγορούν επειδή καταγγέλλω τον πατέρα μου που αδίκησε. Έτσι φάσκουν και αντιφάσκουν, άλλα λέγοντας για τους θεούς και άλλα για μένα». Ο Ευθύφρων θεωρεί ότι πράττει απολύτως δίκαια και ευσεβώς, επειδή μιμείται τη βίαιη συμπεριφορά του Δία απέναντι στον γονέα του.
Μπετοβλακες αρχαιοπληκτοι ότι και να λέτε και να γράφετε, δεν πείθετε .Ο Χριστός δαιμονισμένα σούργελα θα σας καίει και θα σας βασανίζει με την ύπαρξή του μέχρι την τελευταία σας πνοή. Να τι λένε οι αρχαίοι για τους θεούς σας και όχι οι φυλλάδες σας: Στην αρχαία Ελλάδα, η μυθολογία ήταν η βάση της παιδείας. Τα παιδιά μεγάλωναν ακούγοντας τις ιστορίες του Ομήρου και του Ησιόδου. Όταν, λοιπόν, οι άνθρωποι έβλεπαν τους θεούς να μοιχεύουν, να κλέβουν, να εκδικούνται σαδιστικά και να σφάζουν, ήταν επόμενο να χρησιμοποιούν αυτές τις πράξεις ως το απόλυτο ηθικό άλλοθι για τις δικές τους βαναυσότητες ή αδυναμίες.
ΑπάντησηΔιαγραφήΟι πιο ρητές και συγκλονιστικές καταγραφές αυτού του φαινομένου βρίσκονται στα παρακάτω κείμενα:
1. Ευριπίδου Ιππόλυτος (στίχοι 451–458): Το άλλοθι της μοιχείας
Στην τραγωδία αυτή, η τροφός προσπαθεί να πείσει τη Φαίδρα να ενδώσει στον παράνομο έρωτά της για τον θετό της γιο, τον Ιππόλυτο. Το επιχείρημά της βασίζεται αποκλειστικά στη συμπεριφορά των θεών:
«Όσοι έχουν τα συγγράμματα των παλαιών και ζουν μέσα στις Μούσες, ξέρουν καλά ότι ο Δίας κάποτε ποθούσε τον έρωτα της Σεμέλης, ξέρουν και ότι η ροδομάγουλη Έως άρπαξε τον Κέφαλο στους θεούς για τον πόθο της... Κι όμως, ζουν στον Όλυμπο και δεν αποφεύγουν τους θεούς· συμβιβάζονται, νομίζω, νικημένοι από τη συμφορά [τον έρωτα]. Εσύ, λοιπόν, γιατί θα σηκώσεις κεφάλι;»
Εδώ η τροφός λέει καθαρά: Αφού οι θεοί κάνουν παρανομίες και κανείς δεν τους τιμωρεί, γιατί εμείς οι θνητοί να προσπαθούμε να είμαστε ηθικότεροι από αυτούς;
2. Αριστοφάνους Νεφέλαι (στίχοι 1079–1082): Ο «Άδικος Λόγος» ως νομικός σύμβουλος
Στην κωμωδία του Αριστοφάνη, ο «Άδικος Λόγος» (που αντιπροσωπεύει τη διαφθορά των αξιών της εποχής) διδάσκει έναν νεαρό πώς να ξεγλιστράει από τις κατηγορίες αν τον πιάσουν να μοιχεύει. Του λέει ρητά να ρίξει το φταίξιμο στον Δία:
«Αν σε πιάσουν μοιχό, απάντησέ τους ότι δεν έφταιγες εσύ, αλλά παρέπεμψε την υπόθεση στον Δία! Πες τους ότι εκείνος νικήθηκε από τον έρωτα και τις γυναίκες. Και πώς θα μπορούσες εσύ, ένας θνητός, να είσαι πιο δυνατός από έναν θεό;»
Το κείμενο αυτό, αν και σατιρικό, αποτυπώνει μια πραγματική κοινωνική πρακτική στα δικαστήρια της αρχαίας Αθήνας, όπου οι κατηγορούμενοι χρησιμοποιούσαν τα μυθολογικά παραδείγματα για να μειώσουν τις ποινές τους.
3. Πλάτωνος Ευθύφρων (5e - 6a): Η βαναυσότητα προς τους γονείς
Αυτός ο διάλογος είναι ίσως η πιο ξεκάθαρη απόδειξη. Ο Ευθύφρων πηγαίνει στο δικαστήριο για να καταγγείλει τον ίδιο του τον πατέρα για τον θάνατο ενός δούλου. Ο Σωκράτης εκπλήσσεται με τη σκληρότητα του γιου προς τον πατέρα. Ο Ευθύφρων τότε δικαιολογεί τη βαναυσότητά του, επικαλούμενος τη μυθολογία:
«Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι ο Δίας είναι ο καλύτερος και δικαιότερος από τους θεούς, και όλοι ομολογούν ότι έδεσε τον πατέρα του [τον Κρόνο] επειδή κατάπινε άδικα τα παιδιά του, κι εκείνος πάλι είχε ευνουχίσει τον δικό του πατέρα [τον Ουρανό] για παρόμοια πράγματα. Όμως εμένα με κατηγορούν επειδή καταγγέλλω τον πατέρα μου που αδίκησε. Έτσι φάσκουν και αντιφάσκουν, άλλα λέγοντας για τους θεούς και άλλα για μένα».
Ο Ευθύφρων θεωρεί ότι πράττει απολύτως δίκαια και ευσεβώς, επειδή μιμείται τη βίαιη συμπεριφορά του Δία απέναντι στον γονέα του.