Η ΤΟΥΡΚΟΡΩΜΙΟΣΥΝΗ ΟΙ ΡΩΜΑΙΟΠΑΙΔΕΣ ΚΑΙ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΚΛΗΡΙΚΟΣ ΤΡΑΠΕΖΟΥΝΤΙΟΣ ΠΟΥ ΖΗΤΗΣΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΩΑΜΕΘ ΝΑ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙ ΟΛΗ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ!!

 ΤΟΥΡΚΟΡΩΜΙΟΣΥΝΗ!!ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΓΛΙΤΩΣΟΥΝ ΤΗΝ ΦΟΡΟΛΟΓΙΑ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑ ΓΙΝΟΝΤΟΥΣΑΝ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΙ ΚΑΙ ΠΕΤΑΓΑΝ ΤΟΝ ΞΥΛΟΥΡΓΟ ΣΤΟΝ ΚΑΛΑΘΟ ΤΩΝ ΑΧΡΗΣΤΩΝ!!ΤΑ ΑΛΛΑ ΟΤΙ ΠΟΛΕΜΗΣΑΝ ΤΟΥΣ ΟΘΩΜΑΝΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΕΙΝΑΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΑΓΡΙΟΥΣ ΚΑΘΟΤΙ ΟΙ ΟΘΩΜΑΝΟΙ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΠΙΕΣΑΝ ΠΟΤΕ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΠΙΣΤΗΣΟΥΝ!!

Οι  Ρωμιοί  κατά την Τουρκοκρατία ασπάστηκαν το Ισλάμ για να γλιτώσουν φορολογικά βάρη είναι, σε μεγάλο βαθμό, ιστορικά τεκμηριωμένο!!

• Φορολογικό Κίνητρο (Djizye/Χαράτσι): Οι χριστιανοί υπήκοοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (Ραγιάδες) ήταν υποχρεωμένοι να πληρώνουν ειδικούς κεφαλικούς φόρους, όπως το djizye (χαράτσι), για να εξαγοράσουν την ασφάλειά τους και το δικαίωμα να διατηρήσουν τη θρησκεία τους. Ο εξισλαμισμός σήμαινε αυτόματη απαλλαγή από αυτούς τους φόρους, γεγονός που αποτελούσε ισχυρό κίνητρο για πολλούς, ιδιαίτερα σε περιόδους οικονομικής δυσπραγίας.
• Κοινωνική και Οικονομική Άνοδος: Πέρα από την απαλλαγή από τους φόρους, οι μουσουλμάνοι είχαν καλύτερη μεταχείριση, πρόσβαση σε κρατικές θέσεις και μεγαλύτερη κοινωνική καταξίωση. Ο εξισλαμισμός προσέφερε έναν δρόμο για την ένταξη στην κυρίαρχη τάξη.
• Πολιτισμικός Εκτουρκισμός: Οι εξισλαμισμοί αυτοί, ιδίως στη Μικρά Ασία, οδήγησαν σε έναν εκτεταμένο εκτουρκισμό των πληθυσμών, όπου οι "Ρωμαιόπαιδες" έγιναν μέρος της οθωμανικής μουσουλμανικής κοινωνίας.Ουσιαστικά ο όρος Ρωμαιόπαιδες περιγράφει τους "παιδιά της Ρωμιοσύνης" που έγιναν Μουσουλμάνοι!!
• Διαφοροποιήσεις: Αν και ο οικονομικός παράγοντας ήταν πολύ σημαντικός, ο εξισλαμισμός δεν ήταν ο κανόνας για το σύνολο του πληθυσμού. Ορισμένοι χριστιανοί επέλεξαν να παραμείνουν στην πίστη τους, παρά τα φορολογικά βάρη, διατηρώντας την ταυτότητά τους χωρίς να τους ασκηθεί καμια πίεση απο τους Οθωμανούς!! 

Συμπερασματικά, ο εξισλαμισμός για την αποφυγή φορολογίας ήταν μια πραγματική και εκτεταμένη πρακτική κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, που συνέβαλε στη δημογραφική αλλαγή της περιοχής. 

Λίγο μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης, τον Ιούλιο του 1453, ο Τραπεζούντιος έγραψε μία πραγματεία με τίτλο "Περί της αληθείας της των Χριστιανών πίστεως", την οποία και απέστειλε στο Μωάμεθ Β΄. Βασική ιδέα στα γραφόμενά του είναι ότι ουσιαστικά δεν υπάρχει καμία διαφορά ανάμεσα στην Αγία Γραφή και το Κοράνι∙ οι όποιες αντιθέσεις είναι επιφανειακές και θα πρέπει να αποδοθούν στις διαφορές των γλωσσών ή σε δόλο ή σε αδυναμία κατανόησης του νοήματος των κειμένων. Πρότεινε, λοιπόν, τη σύσταση κοινής επιτροπής χριστιανών και μουσουλμάνων για τη μελέτη των ιερών κειμένων· μάλιστα, υποδείκνυε και τον τρόπο με τον οποίο θα έπρεπε να εργαστεί η επιτροπή. Παράλληλα, ζητούσε να κληθεί κι ο ίδιος για να συμμετάσχει στις εργασίες της..Στις δύο επιστολές του –δηλαδή, εκείνες με τις οποίες αφιέρωνε την "Αλμαγέστη" και το "Comparatio" στο σουλτάνο– ο Τραπεζούντιος, εκτός των άλλων, παρείχε πολλές πληροφορίες για την πολιτική κατάσταση και τις διαφωνίες των χριστιανικών κρατών της Δύσης κι ευχόταν στο Μωάμεθ Β΄ να κατακτήσει όλο τον κόσμο∙ παράλληλα, τον καλούσε να καταλάβει την Ιταλία, με τη βεβαιότητα ότι δε θα συναντήσει σημαντική αντίσταση.