ΣΗΜΕΡΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ ΤΟ ΠΑΙΖΟΥΝ ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ!!
ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΚΑΤΗΓΟΡΗΣΑΝ ΤΟΝ ΡΗΓΑ ΦΕΡΑΙΟ ΟΤΙ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ ΝΑ ΤΟΥΣ ΧΑΛΑΣΕΙ ΤΗΝ ΩΡΑΙΑ ΣΧΕΣΗ ΠΟΥ ΕΙΧΕ Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΟΘΩΜΑΝΟΥΣ!!!ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΟΘΩΜΑΝΙΚΗ ΚΑΤΟΧΗ ΘΕΙΟ ΔΩΡΟ ΤΟΥ ΕΒΡΑΙΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΥ "ΘΕΟΥ"!!ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΔΕΝ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821 ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΕΧΕΙ ΑΦΟΡΙΣΕΙ!!
- Η «Πατρική Διδασκαλία» (1798): Λίγο μετά τη σύλληψη και τον μαρτυρικό θάνατο του Ρήγα στο Βελιγράδι, κυκλοφόρησε στην Κωνσταντινούπολη ένα φυλλάδιο με το όνομα του Πατριάρχη Ιεροσολύμων Ανθίμου (αλλά υπό την έγκριση του Οικουμενικού Πατριάρχη Γρηγορίου Ε΄). Το κείμενο αυτό καταδίκαζε τις ιδέες του Ρήγα, της Γαλλικής Επανάστασης και του Διαφωτισμού, χαρακτηρίζοντας την οθωμανική κυριαρχία ως «θείο δώρο» που προστάτευε την Ορθοδοξία από τις αιρέσεις της Δύσης.
- Η Πατριαρχική Εγκύκλιος: Ο Γρηγόριος Ε΄ εξέδωσε επίσημη εγκύκλιο με την οποία διέταζε την κατάσχεση και τον αφορισμό του έργου του Ρήγα «Νέα Πολιτική Διοίκηση», καλώντας τους πιστούς να μην διαβάζουν τα επαναστατικά του κείμενα, καθώς ήταν «ενάντια στα δόγματα της πίστης».Το Περιεχόμενο της Εγκυκλίου (Σύνοψη)
Στο κείμενο αυτό, ο Πατριάρχης..- Χαρακτηρίζει το έργο του Ρήγα «πλήρες σαθρότητος» και αντίθετο προς τα δόγματα της Ορθοδοξίας.
- Κατηγορεί το Σύνταγμα του Ρήγα ότι προσπαθεί να ανατρέψει την καθεστηκυία τάξη (την οθωμανική διοίκηση).
- Διατάζει τους Μητροπολίτες να μαζέψουν κρυφά όλα τα αντίτυπα και να τα καταστρέψουν, απειλώντας με πνευματικές ποινές όσους χριστιανούς τα διαβάζουν.
Το Αυθεντικό Κείμενο (Απόσπασμα)Το πλήρες απόσπασμα και το πρωτότυπο κείμενο της εγκυκλίου, όπου ο Πατριάρχης χαρακτηρίζει το έργο «πλήρες σαθρότητος» και διατάζει την καταστροφή του παραδίδοντάς το «τω πυρί», διατίθεται αναλυτικά στις πηγές.Το Ιστορικό Πλαίσιο της ΚαταδίκηςΟι ιστορικές ερμηνείες για τη στάση του Γρηγορίου Ε΄ διίστανται:- Η επικριτική πλευρά: Διαφωτιστές όπως ο Κοραής θεώρησαν την εγκύκλιο πράξη υποταγής στον Σουλτάνο και ανακοπής των φιλελεύθερων ιδεών για τη διαφύλαξη των προνομίων της Εκκλησίας. [1, 2]
- Η υπερασπιστική πλευρά: Άλλοι ιστορικοί υπογραμμίζουν την αφόρητη οθωμανική πίεση και τρομοκρατία, καθώς η μη καταδίκη θα έθετε σε κίνδυνο ολόκληρο το χριστιανικό έθνος με γενικευμένες σφαγές. [1, 2]
Η ίδια στρατηγική αναγκαστικής καταδίκης επαναλήφθηκε το 1821 με τον αφορισμό της επανάστασης του Υψηλάντη, χωρίς ωστόσο να αποτραπεί ο απαγχονισμός του Πατριάρχη. [1, 2, 3]Αν θέλεις, μπορούμε να προχωρήσουμε σε:- Ανάλυση της «Πατρικής Διδασκαλίας» (1798), του βιβλίου που τυπώθηκε αμέσως μετά για να πείσει τους Έλληνες να μείνουν πιστοί στον Σουλτάνο.
Για τα καθάρματα του Μαντείου των Δελφών πότε θα μας πεις; Για τους κληρικούς που θυσιάστηκαν γιατί δεν μας λες. Τους 12θεϊστές που πολέμησαν το 21 γιατί δεν τους αναφέρεις....; Θα μου πεις τέτοια φρούτα δεν υπήρχαν το 21 και δίκο θάχεις. Κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, οι απώλειες του ιερού κλήρου υπήρξαν βαρύτατες. Σύμφωνα με τις ιστορικές καταγραφές και τις πηγές της εποχής, ο συνολικός αριθμός των κληρικών (αρχιερέων, ιερέων και μοναχών) που θυσιάστηκαν υπολογίζεται σε περίπου 6.000 άτομα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΟ αριθμός αυτός βασίζεται κυρίως στις καταγραφές του Γάλλου περιηγητή, γιατρού και διπλωμάτη Φρανσουά Πουκεβίλ (François Pouqueville), ο οποίος έζησε τα γεγονότα από κοντά.
Η ηγεσία της Εκκλησίας πλήρωσε επίσης βαρύ φόρο αίματος, καθώς οι Οθωμανοί προχώρησαν σε μαζικά αντίποινα κατά των υψηλόβαθμων στελεχών της:
• 2 Οικουμενικοί Πατριάρχες απαγχονίστηκαν (ο Γρηγόριος Ε΄ στην Κωνσταντινούπολη και ο Κύριλλος ΣΤ΄ στην Αδριανούπολη).
• 45 Αρχιερείς (Μητροπολίτες και Επίσκοποι) εκτελέστηκαν, πέθαναν από τα βασανιστήρια στις φυλακές ή έπεσαν ηρωικά στα πεδία των μαχών.
• Το 22,5% του συνόλου των αρχιερέων της εποχής θανατώθηκε κατά τη διάρκεια του Αγώνα, ενώ ένα επιπλέον 21% φυλακίστηκε και βασανίστηκε.
Οι θυσίες αυτές αφορούσαν τόσο τον ανώτερο κλήρο που στοχοποιήθηκε από την οθωμανική διοίκηση ως αντίποινα, όσο και χιλιάδες απλούς ιερείς και μοναχούς που πήραν τα όπλα και πολέμησαν στην πρώτη γραμμή, με πιο εμβληματικές μορφές τον Αθανάσιο Διάκο, τον Παπαφλέσσα και τον Επίσκοπο Σαλώνων Ησαΐα.
Τα καθάρματα του Μαντείου των Δελφών: Η ΕΘΝΙΚΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΟΥ ΜΑΝΤΕΙΟΥ ΤΩΝ ΔΕΛΦΩΝ
ΑπάντησηΔιαγραφήΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΠΕΡΣΙΚΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ
ΚΑΙ ΟΙ ΝΕΩΤΕΡΕΣ ΠΡΟΔΟΣΙΕΣ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΟΛΑΤΡΩΝ
ΑΠΌ ΤΗΝ ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ
Η ΕΘΝΙΚΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΟΥ ΜΑΝΤΕΙΟΥ ΤΩΝ ΔΕΛΦΩΝ
ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΠΕΡΣΙΚΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ
Επειδή δεν θα πιστέψετε ούτε μια κουβέντα, θα αντιγράψω μερικούς ιστορικούς, για να ξεμπερδεύουμε μια και καλή:
Όμηρος:(για να μας ανοίξει η όρεξη)
Μιλάει ο Αγαμέμνων στον Μάντη Κάλχα.
«Μάντη κακών, καμιά φορά ως τώρα δεν μου είπες κάτι που να είναι ευχάριστο. Πάντα σου αρέσει να μαντεύεις τα κακά, και ούτε είπες ως τώρα κανένα λόγο καλό, ούτε τον έβαλες σε πράξη»
Παπαρηγόπουλος:
«Μόνον το Μαντείον των Δελφών εσεβάστη ο Ξέρξης, ίσως από θρησκευτικήν πρόληψιν, ίσως διότι δεν ήθελε να δυσαρεστήσει τους συντεταγμένους μετ’ αυτού Θεσσαλούς και Βοιωτούς, αλλά και διότι τούτο, μετά πολλής διπλωματικότητος, ολιγωτέρου όμως πατριωτισμού, ήρχισε να ΄΄Μηδίζει΄΄ εις τους χρησμούς του….»
Εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη: [έχω συντομέψει λίγο το κείμενο]
«Η διαγωγή του Ιερατείου κατά τους αγώνας εναντίον των Περσών υπήρξεν αξία κατακρίσεως. Η Πυθία ελιποψύχησεν σιωπήσασα.» (Θα δούμε πως η Πυθία δεν σιώπησε καθόλου… Τι να γράψει ο συντάκτης, όμως…)«Ότε όμως ανηγγέλθησαν αι πρώται νίκαι, το ιερατείον εδημιούργησεν την διάδοσιν ότι οι Πέρσαι επετέθησαν κατά των Δελφών, και οι κάτοικοι υπήρξαν μάρτυρες θαυμασίων πράξεων των θεών, αποκρουόντων των βαρβάρων δια κεραυνών…»[αυτά είναι τα περίφημα Δελφικά όπλα προϊστορικής υπερτεχνολογίας που ακόμη τα πιστεύουν σύγχρονοι Έλληνες…]
Ακαδημία Επιστημών Ε.Σ.Σ.Δ.:
«Ο Δαρείος δεν έδειξε λιγότερο ενδιαφέρον και για τους Ελληνικούς ναούς στη Μικρά Ασία. Όταν ο Σατράπης του Δυτικού τμήματος της Μικράς Ασίας Άδατος δεν αναγνώρισε τα προνόμια που είχε παραχωρήσει ο Βασιλεύς στους ναούς, ο Δαρείος τον απείλησε πως θα τον τιμωρήσει σκληρά: Κρύβεις, λοιπόν, τα αισθήματά μου προς τους θεούς; Αν δεν γίνεις καλύτερος, θα δοκιμάσεις γι’ αυτό τη δίκαιη οργή μου!»
«Η πολιτική των Αχαιμενιδών να διατηρούν τους τοπικούς οργανισμούς αυτοδιοίκησης στην Μικρά Ασία, είχε κάποτε σαν αποτέλεσμα να απαλλάσσονται τελείως οι πόλεις από φόρους: Αυτό αφορούσε κυρίως τις μεγάλες κοινότητες των ναών, όπου οι ιερείς – κυβερνήτες τους γίνονταν, ύστερα από την απαλλαγή τους από τους φόρους, οπαδοί των Αχαιμενιδών.»
Εγκυκλοπαίδεια Δομή:
ΑπάντησηΔιαγραφή«Κατά τους μηδικούς πολέμους οι Δελφοί «εμήδισαν» αλλά κατόρθωσαν γρήγορα να ξεχαστεί η στάση τους μετά τη νίκη των Ελλήνων»
Μιλά ο Πέρσης στρατηγός, σύμφωνα με τον Ηρόδοτο: «‘’Σεβάσμιοι κάτοικοι [της Δήλου], τι φοβερή γνώμη έχετε για μένα, για να εξαφανιστείτε έτσι; Σίγουρα έχω αρκετό μυαλό, και σχετικές διαταγές από τον [Πέρση] βασιλιά, να μη πειράξω το νησί που γεννήθηκαν ο Απόλλωνας και η Άρτεμη, ούτε τη χώρα και τους κατοίκους του. Γυρίστε λοιπόν παρακαλώ, στον τόπο σας και απολαύστε την ιδιοκτησία του.’’ Αφού [ο Πέρσης στρατηγός Δάτις] έστειλε αυτό το μήνυμα στους Δηλίους, σώριασε τριακόσια τάλαντα λιβάνι στο βωμό [του Απόλλωνα και της Άρτεμης] και τα έκαψε σαν προσφορά.»
Ηρόδοτος, Ερατώ, 97.
—————————————-
Αγαπητέ αναγνώστη, κάνε μια βόλτα στα περίπτερα και τα βιλιοπωλεία, και δες πόσοι υμνητικοί τίτλοι κυκλοφορούν για τους Δελφούς. Αναρωτήσου τι νόημα μπορεί να έχουν. Αναρωτήσου και πόσο πατριώτες είναι αυτοί που τα δημοσιεύουν.
Ο ΠΕΡΣΙΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ [Όπως λένε στα Ιαπωνικά, ο δρόμος του γεμάτου χεριού]
Ο Ηρόδοτος λέει πως υπήρχαν Δελφικοί χρησμοί που προέβλεπαν νίκη των Ελλήνων στους Περσικούς πολέμους, αλλά δεν αναφέρει συγκεκριμένα κανέναν. Αναφέρει και έναν χρησμό του Βάκη, που όμως δεν ήταν Δελφικός. Ο Ονήσιλος ήταν ένας Κύπριος που ήθελε να πολεμήσει τους Πέρσες, ενώ άλλοι ήθελαν συμμαχία με αυτούς. Ο ανώμαλος αυτός άνθρωπος σκοτώθηκε από τους Αμαθούσιους , που του έκοψαν το κεφάλι και το κρέμασαν επιδεικτικά. [αχ Ελλάδα…] Μέλισσες πήγαν και φώλιασαν στο καύκαλο, και οι Αμαθούσιοι τρομοκρατημένοι ρώτησαν τους Δελφούς. Το Μαντείο πρόσταξε να τιμηθεί ο Ονήσιλος ως Ήρωας, με θυσίες. (η εκδίκηση των νεκρών ήταν επίφοβη) Τι; Και να πάψουν να είναι σύμμαχοι των Περσών; Τρελοί είσαστε;
Ο ιστορικός λέει πως οι Δελφοί έδωσαν και επαίσχυντους, προδοτικούς χρησμούς, που πρόβλεπαν Περσική νίκη. Αυτούς πήρε ο ποιητής Ονομάκριτος και τους πήγε στους Πέρσες για να τους πείσει να εκστρατεύσουν στην Ελλάδα, για να εκδικηθεί αυτούς που τον εξόρισαν. [τζάμπα κόπος, μια που οι ίδιοι οι Πέρσες τους είχαν παραγγείλει…] Και πάλι, ο Ηρόδοτος δεν αναφέρει κάποιον επί λέξει. Ο Ονομάκριτος είχε ειδικότητα στη συλλογή χρησμών, Ομηρικών και Ορφικών ύμνων, και κατηγορήθηκε πως έκανε επεμβάσεις σε αυτούς.
Πάντως, ο ιστορικός μας κληροδοτεί, σε εμάς, και όλη την ανθρωπότητα, αρκετούς χρησμούς που δόθηκαν κατά την εξέλιξη των γεγονότων της Περσικής προέλασης. Αυτούς θα αναφέρουμε.
Να χρησμοί, να μάλαμα…
ΑπάντησηΔιαγραφήΛΥΔΙΑ
Γνωστοί οι χρησμοί που παραπλάνησαν τον Λυδό Κροίσο εξωθώντας τον σε πόλεμο κατά των Περσών, διαβεβαιώνοντας τον πως θα καταστρέψει ένα μεγάλο κράτος – το δικό του εννοούσαν οι Δελφοί. Χρόνια πριν, το Μαντείο είχε επικυρώσει την ανατροπή από τον Γύγη της Ελληνικής καταγωγής δυναστείας που κυβερνούσε τη Λυδία, προβλέποντας όμως πως θα έπαιρνε εκδίκηση την πέμπτη γενεά. Όταν οι Πέρσες νίκησαν τον Κροίσο, οι Δελφοί δήλωσαν πως αυτή ήταν η … εκδίκηση των Ελλήνων και η επιβεβαίωση του παλιού χρησμού.
Ηρόδοτος, Κλειώ 13, 53, 55, 91
ΚΝΙΔΟΣ
Η Κνίδος βρίσκονταν σε μια χερσόνησο. Έτσι οι Κνίδιοι αποφάσισαν να σκάψουν τάφρο, ώστε να αποκοπούν από τη στεριά και να αμυνθούν έτσι κατά των Περσών. Σκάβοντας, όμως, έβγαιναν αστραπές από τους βράχους και δημιουργούνταν μικροτραυματισμοί. Μπορούσαν να σκεφτούν πως είχαν πέσει σε φλέβα τσακμακόπετρας, αλλά προτίμησαν να κάνουν αυτό που θα έκανε κάθε πολιτισμένος άνθρωπος: Ρώτησαν το Μαντείο των Δελφών, που τους έδωσε μια απάντηση αντάξια του Ελληνικού πνεύματος: «Αν ο Δίας ήθελε να σας κάνει νησί, θα το είχε κάνει» [Ζεύς γαρ ‘κ έθηκεν νήσον ει ‘κ εβούλετο]
Παράτησαν λοιπόν το σκάψιμο, και παραδόθηκαν αμαχητί στους Πέρσες! Σαν να μην έφτανε αυτό, η ρήση της Πυθίας θεωρήθηκε ως γενική απαγόρευση διάνοιξης διωρύγων. Παρόμοιο έργο δεν επιχειρήθηκε ποτέ ξανά, και ο Νέρων ή ο Ξέρξης που άνοιξαν διώρυγες, θεωρήθηκε πως τιμωρήθηκαν για την ασέβειά τους. (Παυσανίας)
Αυτού του είδους την τεχνολογική πρόοδο κατάστρεψε η θρησκοληψία των Χριστιανώνε…
ΠΗΔΑΣΕΙΣ (ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ)
Άσφαλτο σημάδι της Περσικής εισβολής ήταν αυτό που συνέβη στην ιέρεια της Αθηνάς. Η γυναίκα «πώγωνα μέγαν ίσχει» [έβγαλε μακρύ μούσι] Πάντως, ο Ηρόδοτος μας καθησυχάζει, διαβεβαιώνοντάς μας πως αυτό έγινε μόνο τρεις φορές. Φαντάσου τι γίνονταν στις βαριές περιπτώσεις.
ΑΚΑΝΘΟΣ
Ο Αρταχαίης ήταν ένας λεβεντόκορμος Πέρσης που επέβλεπε την διάνοιξη της διώρυγας του Άθω από τον Ξέρξη. Αρώστησε και πέθανε στην Μακεδονική πόλη Άκανθο. Το Μαντείο των Δελφών διάταξε να γίνουν νεκρικές θυσίες από τους Ακάνθιους στον τάφο του παλληκαριού…
ΑΡΓΟΣ
Οι Πέρσες, γνωρίζοντας την ελληνική Μυθολογία, κάλεσαν τους Αργίτες να μην τους πολεμήσουν, μια που ήταν απόγονοι του Αργίτη Περσέα. Οι Αργίτες άλλωστε, είχαν μεγάλη διαμάχη με τους Σπαρτιάτες, και πρόβλημα λειψανδρίας. Τουλάχιστο, ρώτησαν το Μαντείο τι να κάνουν στον επερχόμενο Περσικό πόλεμο. Το Μαντείο τους απάντησε: (περίληψη) «να φυλάξουν με τα όπλα το κεφάλι τους από τους γείτονές τους που τους μισούν» Έτσι οι Αργίτες απείχαν από τον πόλεμο…
ΚΡΗΤΗ
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαι οι Κρητικοί ρώτησαν τους Δελφούς τι να κάνουν στον πόλεμο. Η Πυθία τους έκανε μάθημα ιστορίας. Τους θύμισε όλα όσα έπαθαν μετά τη συμμετοχή τους στον Τρωϊκό πόλεμο, και τους αποκάλεσε «νήπια» επειδή σκέφτονταν να ξανακάνουν το ίδιο «λάθος». Με αυτά τα τετράγωνα επιχειρήματα, οι Κρητικοί δεν έριξαν μήτε μια μπαλοθιά.
ΚΥΜΗ
Ο επαναστάτης Λυδός Πακτύης, κυνηγημένος από τους Πέρσες, κατέφυγε στην Κύμη. Τα ιερά και πανάρχαια Ελληνικά έθιμα τον εξασφάλιζαν, ως «ικέτη», όπως έλεγαν τους φυγάδες που ζητούσαν άσυλο. Μέχρι και οι δούλοι αποκτούσαν ασυλία όταν κατέφευγαν σε ένα ιερό.
Και όμως το εκεί Μαντείο του Απόλλωνα διάταξε να παραδοθεί στους Πέρσες. Δεν σεβάστηκε ούτε τα ήθη και τα έθιμα.
Τα Μαντεία δεν σέβονταν τίποτα, προδίδοντας την Ελλάδα στους ξένους, καταπατώντας έθιμα και συνεργαζόμενα με ιερόσυλους[Αλκμεωνίδες] δίνοντας μαθήματα ανηθικότητας και αμετροέπειας στο λαό.
Ένας, ο Αριστόδικος, δεν άντεξε αυτό το αίσχος. Πήρε μια σκάλα και άρχισε να γκρεμίζει τις φωλιές των πουλιών που ήταν στα γείσα του ναού του θεού και να παίρνει τους νεοσσούς. Τα πουλιά αυτά ήταν ιερά, και ο θεός ξέσπασε με βροντερή φωνή *[DOLBY STEREO]*μέσα από το ιερό: «Μην πειράζεις τους ικέτες του ναού!» -«κι εσύ γιατί μας προστάζεις να το κάνουμε;» είπε ο Αριστόδικος… Τσάμπα κόπος. Τον Πακτύη τον παράδοσαν στους Πέρσες. Ελπίζω, τουλάχιστον, πως ο Αριστόδικος έφαγε ένα ωραίο πιλάφι με τα πουλάκια…
ΙΩΝΙΑ
Ξύπνησαν οι Ίωνες και αποφάσισαν πως δεν άντεχαν άλλο τον Περσικό ζυγό. Αργότερα κατάλαβαν πως δεν άντεχαν, επίσης, ούτε μια βδομάδα κωπηλασίας, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία. Ο σοφός Εκαταίος ο Μιλήσιος είχε δει το όνειρο, και τους είπε να μην επαναστατήσουν, εκτός αν βρουν μπόλικο χρυσό, να χρηματοδοτήσουν τον αγώνα τους. [ίσως για να νοικιάσουν και κανένα κωπηλάτη]
Τους είπε και που θα βρουν τα χρήματα: Μπορούσαν να πάρουν από το ιερό των Βραγχιδών του Απόλλωνα τα αφιερώματα ενός ξένου, του Λυδού Κροίσου. Κανείς δεν τόλμησε, όμως, να ακουμπήσει τα αφιερώματα του θεού. Η πρόταση του σοφού απορρίφθηκε. Οι ιερείς του Απόλλωνα, όμως, θα μπορούσαν να δώσουν την άδεια, αν ήθελαν. Αυτός ήταν ο κόσμος που έχτισαν οι Ίωνες φιλόσοφοι, που έθεσαν τις βάσεις της σύγχρονης σκέψης… Φωνή βοώντος εν Ιωνία…
ΣΑΜΟΣ
Ο Μανδροκλής ήταν ο Έλληνας αρχιτέκτονας του Δαρείου, ο εγκέφαλος που έκανε τη ζεύξη του Ελλήσποντου. Μετά αφιέρωσε στο Ηραίο της Σάμου έναν πανάκριβο πίνακα, που κόστισε το 1/10 της αμοιβής του από τον Δαρείο. Ο πίνακας απεικόνιζε τη γέφυρα, τον Περσικό στρατό να την περνάει και τον Δαρείο να επιστατεί. Ο Μανδροκλής κονόμαγε, το Ηραίον επίσης.
Φανταστείτε τι θα λέγανε γι’ αυτόν αν ήταν Βυζαντινός. Φανταστείτε μια Εικόνα που να απεικονίζει την προέλαση του Μωάμεθ του Πορθητή, μέσα σε Ορθόδοξο Ναό…
Και όμως, η Εκκλησία μας πούλησε στους Τούρκους, σύμφωνα με ορισμένους. Και το Ηραίον, οι Βραγχίδες και οι Δελφοί, τι έκαναν δηλαδή; Αλλά όπως βλέπετε, δεν υπάρχει σύγκριση στα στοιχεία που έχουμε για κάθε περίπτωση…
ΗΛΟΣ
ΑπάντησηΔιαγραφήΜετά τη μάχη του Μαραθώνα, οι Πέρσες ανακάλυψαν πως ένας στρατιώτης είχε κλέψει ένα άγαλμα του Απόλλωνα. Αμέσως γύρισαν πίσω, στη Δήλο, και άφησαν εκεί το άγαλμα του Θεού, με την παράκληση να επιστραφεί. Ο βήχας και ο έρωτας δεν κρύβονται…
Ο ΚΥΡ-ΒΟΡΙΑΣ ΕΜΗΝΥΣΕ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΡΑΒΙΩΝΕ
Κατέβαινε ο Περσικός στόλος, και οι Αθηναίοι ρώτησαν τους Δελφούς πως θα τον σταματήσουν. Ο χρησμός τους πρόσταξε να ζητήσουν την βοήθεια του γαμπρού τους.
Η Μυθολογία λέει πως ο Βοριάς έκλεψε την κόρη του Ερεχθέα, βασιλιά της Αθήνας, Ωρείθυια, και την πήγε στη Θράκη, όπου γέννησαν τους Ζήτη και Καλάη, τους ήρωες της Αργοναυτικής εκστρατείας.
Έτσι η ερμηνεία του χρησμού, ήταν πως μόνο μια φουρτούνα από γερό βοριά μπορούσε να σταματήσει τον Περσικό στόλο. Στα νέα Ελληνικά, «μια βροχή μας σώζει»!Στην ουσία, η Πυθία είπε μεταφορικά πως δεν υπάρχει άλλος τρόπος να σταματήσουν τον Περσικό στόλο… Έλα όμως που φύσηξε βοριάς, και πολλά Περσικά καράβια βούλιαξαν στην Σηπιάδα Άκρα! Υπάρχει θεός της Ελλάδας, μόνο που αυτός δεν είναι ο Απόλλωνας…
ΣΑΛΑΜΙΝΑ(η ναυμαχία)
ΑπάντησηΔιαγραφήΝομίζατε πως έχω βρει μερικές ασήμαντες περιπτώσεις και κάνω σαν κοκόρι πάνω στην κοπριά; Λάθος, φίλοι μου. Κράτησα τα καλύτερα για το τέλος…
Κατά την εκστρατεία του Ξέρξη, το Μαντείο διάταξε τους Αθηναίους να το σκάσουν, γιατί δεν έχουν καμιά ελπίδα. Οι Αθηναίοι επέμεναν, απελπισμένοι, να δοθεί δεύτερος, ευνοϊκότερος χρησμός, και το Μαντείο αποφάσισε να τους καταστρέψει, με δεύτερο χρησμό, διατάζοντάς τους να φτιάξουν ξύλινα τείχη, και εκεί να αμυνθούν.
Η Αθήνα ήταν ατείχιστη εκείνη την εποχή, και δεν υπήρχε χρόνος να κατασκευαστούν πέτρινες οχυρώσεις. Το πλήθος των Περσών θα είχε διαλύσει τα ξύλινα τείχη χωρίς δυσκολία. Το δαιμόνιο του Θεμιστοκλή έπεισε τους Αθηναίους πως η Πυθία εννοούσε τα πλοία, και κατόρθωσε να τους κατεβάσει στη θάλασσα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΤο Μαντείο αναφέρθηκε, βέβαια, και στη Σαλαμίνα, αλλά με τέτοιο τρόπο που γέμισε τους Αθηναίους με απαισιοδοξία, όπως γράφει ο Ηρόδοτος. Ήταν προβλέψιμο πως κάποια σύγκρουση θα γίνονταν εκεί, γιατί ήταν κοντά στην Αθήνα, και το Μαντείο γνώριζε πως εκεί θα κατάφευγαν οι Αθηναίοι σε πρώτη φάση, όπως και έγινε.
Ας διαγράψουμε όλα όσα μόλις είπα για τον δεύτερο χρησμό, και ας παραδεχτούμε πως ήταν πέρα για πέρα ειλικρινής. Όμως, δόθηκε με εκβιασμό, και χωρίς σχέδιο των Ιερέων. Ο πρώτος, καταστροφικός και απαισιόδοξος χρησμός, είναι αυτός που εκφράζει σίγουρα τις προθέσεις που Μαντείου να παύσει κάθε αντίσταση των Ελλήνων στην Περσία. Ένα απόσπασμα του πρώτου χρησμού αποκαλύπτει πολλά:
«Σήμερα στέκονται κάθιδρα τα αγάλματά τους [των θεών] τρέμοντας από τον φόβο ενώ από την οροφή ψηλά μαύρο τρέχει αίμα, αναπόφευκτης συμφοράς σημάδι…»
Αυτό, δεν είναι πρόβλεψη, αλλά ερμηνεία των «θεϊκών σημαδιών» που φανερώνονται την στιγμή που δίνεται ο χρησμός. Αγάλματα που ιδρώνουν και τρέμουν, ενώ αίμα στάζει απ’ τα ταβάνια. Είναι κλασσικά παπαδίστικα κόλπα, που οι Μύστες γνώριζαν καλά από ανάλογες σκηνοθεσίες των «Μυστηρίων».
Είναι τουλάχιστο σπάνιο, να ακούμε την Πυθία να προσπαθεί να αποδείξει με επιχειρήματα (Κρήτη) ή με «γεγονότα», όπως εδώ, την ορθότητα των προβλέψεών της. Τόσο πολύ φοβόταν οι Μάντεις πως η προδοσία τους θα αποκαλύπτονταν..
Σε τέτοιο κόπο μπήκαν οι Απολλώνιοι για να πείσουν τους Έλληνες να παραδοθούν στους Πέρσες. Αγνοώ αν αυτά γίνονταν μόνο στα ιερά των Δελφών, ή αν η σκηνοθεσία ήταν Πανελλήνια…
«ουδέ σφέας χρηστήρια φοβερά ελθόντα εκ Δελφών και ες δείμα βαλόντα έπεισε εκλιπείν την Ελλάδα» (Ηρόδοτος, Πολύμνια, 139): Μτφρ: «Ούτε οι φοβεροί χρησμοί από τους Δελφούς δεν μπόρεσαν να τρομοκρατήσουν[τους Αθηναίους]και να τους πείσουν να εγκαταλείψουν την Ελλάδα.» Βλέπετε πως δεν είμαι μόνο εγώ που λέω πως αυτοί οι χρησμοί στόχευαν στην τρομοκράτηση των Αθηναίων. Τζάμπα τα αίματα απ’ τα ταβάνια και το κούνημα…
Η έκφραση «ες δείμα βαλόντα» δεν μεταφράζεται απόλυτα με το τρομοκρατώ. Το «Δείμα» ήταν θεότητα του τρόμου, με μορφή σκέτου γυναικείου κεφαλιού, που παρουσιάζονταν στους αμαρτωλούς, ακόμα και σε θεούς σαν τον Απόλλωνα όταν σκότωσε τον Πύθωνα. Ο Ηρόδοτος αφήνει έτσι την εντύπωση πως οι Αθηναίοι απειλήθηκαν με θεϊκή τιμωρία αν δεν υπάκουαν…
Γιατί όμως έτρεμαν οι θεοί; Γνωρίζουμε πως οι ναοί των κατακτημένων περοχών έμεναν άθιχτοι και επιπλέον κέρδιζαν και προνόμια από τους Πέρσες. Μόνο σε περίπτωση αντίστασης ή εξέγερσης εναντίον τους κατέστρεφαν οι Πέρσες τα Ιερά των ηττημένων. Συνεπώς οι τρεμουλιαστοί θεοί φοβώταν πως οι Αθηναίοι θα αντισταθούν, και σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να ενοχλούνταν από την Περσική παρουσία.
Η Πυθία δεν ξέχασε τη ζημιά που έκανε στο χρησμό της για τα «ξύλινα τείχη» ο Θεμιστοκλής. Μπορεί να την εξέθεσε και στα αφεντικά από την Περσία… Όταν λοιπόν ο Αθηναίος στρατηγός τη ρώτησε αν θέλει να της αφιερώσει τα Περσικά λάφυρα που κέρδισε στη Σαλαμίνα, η Κυρία απάντησε πως δεν τα θέλει, και τον πρόσταξε, πάντα διφορούμενα, να τα στείλει «σπίτι» {οικόνδ’} Στην Αθήνα ή την Περσέπολη;
Έχετε ξανακούσει παπά να αρνείται δωρεά; Μιλάμε για τρομερό μίσος! Ο πονηρός Θεμιστοκλής ήταν ο μόνος που ρώτησε το Μαντείο αν θέλει τα αφιερώματα. Οι άλλοι τα ‘δωσαν έτσι. Και με αυτόν τον τρόπο, κατάφερε να ξεσκεπάσει για τα καλά αυτήν την Πόρνη του Απόλλωνα, και να κρατήσει και τα λάφυρα. Τον ευχαριστούμε, γιατί αυτή του η προσφορά είναι ισάξια της νίκης του στη Σαλαμίνα.
ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ
ΑπάντησηΔιαγραφήΗ προφητεία της Πυθίας στους Σπαρτιάτες ήταν, σε περίληψη, «ή πεθαίνει ο βασιλιάς σας ή καταστρέφεται η Πόλη σας» Έτσι, ο κακόμοιρος Λεωνίδας, έκανε τις νεκρικές του τελετές πριν αφήσει τη Σπάρτη, όπως αφηγείται ο Πλούταρχος. [Περί Ηροδότου… 32]
Έτσι κάνουν και οι Μουτζαχεντίν σήμερα. Μετά, κάθισε να σκοτωθεί αν και η μάχη είχε κριθεί την τελευταία μέρα. **Αν ο Λεωνίδας επιζούσε, ακόμα και αν νικούσε,**είναι σίγουρο πως θα κάθονταν μόνος του να τον σκοτώσουν οι Πέρσες σαν σφάγιο θυσίας. Κάπως έτσι γεννώνται οι ήρωες…
Και ο Ηρόδοτος παραδέχεται πως η θυσία του Λεωνίδα του επέφερε δόξα, και εξασφάλισε την «ευδαιμονίη» της Σπάρτης, μια που έκανε ότι έλεγε ο χρησμός. Ο στόχος του χρησμού ήταν να στερηθεί η Σπάρτη το βασιλιά της σε αυτή την κρίσιμη ώρα. Ο άλλος βασιλιάς,*[Η Σπάρτη είχε πάντα διπλή βασιλεία]*ο Δημάρατος, είχε ήδη αποσκιρτήσει στους Πέρσες, ενώ οι αδελφοί του Λεωνίδα, Δωριεύς και Κλεομένης είχαν σκοτωθεί.
Το πολιτικό σκηνικό στη Σπάρτη ήταν ασταθές.Ο Δωριεύς είχε αποχωρήσει μαζί με δυσαρεστημένους Σπαρτιάτες για να κάνει αποικία, χωρίς επίσημη έγκριση. Ο αποικισμός γίνονταν μετά από ερώτηση στους Δελφούς. Γιατί ο Δωριεύς δεν το έκανε;
Ο Δημάρατος είχε εκδιωχθεί ως νόθος, γιατί ήταν εφταμηνίτικο, από τον αδελφό του Λεωνίδα Κλεομένη**, που δωροδόκησε την Πυθία να χρησμοδοτήσει εναντίον του**. (κοίτα κάτι συμπτώσεις) Τον διαδέχτηκε ο Λεωτυχίδης, που ουσιαστικά μπορούσε να θεωρείται σφετεριστής, και σίγουρα είχε μειωμένο κύρος.
Η λαδιάρα Πυθία λεγόνταν Περιάλλα. Την έπιασαν και τη διώξανε, μαζί με τον άρχοντα των Δελφών Κόβωνα. Λένε πως αυτή ήταν η μόνη περίπτωση δωροδοκίας που πιάστηκε ποτέ.
Έτσι,οι βασιλιάδες στη Σπάρτη άλλαζαν σαν σώβρακα με παρέμβαση των Δελφών, φυσικά, **την ώρα που πλάκωναν οι Πέρσες.**Ο θάνατος του Λεωνίδα, έλπιζε η Πυθία, θα παράλυε οριστικά την ισχυρότερη στρατιωτική δύναμη της Ελλάδας. Οι Δελφοί είχαν κυριολεκτικά σκοπό να διαλύσουν το θεσμό της βασιλείας στη Σπάρτη!
Το Μαντείο ήξερε καλά τι ζήταγε. Επειδή υπήρχαν δυο βασιλικές οικογένειες, το Μαντείο ανάφερε πολύ συγκεκριμένα την οικογένεια του Λεωνίδα, για να μη γίνουν παρεξηγήσεις, και σκοτώσουν τον «δικό» του, πλέον, βασιλιά, τον προδότη Δημάρατο, που τώρα ήταν με τους Πέρσες, ή τον υποβαθμισμένο διάδοχό του.
Ο μόνος τρόπος να εκπληρωθεί ο χρησμός, πράγμα που ήταν υποχρεωτικό, και να μην διαλυθεί ταυτόχρονα το κράτος της Σπάρτης, όπως έλπιζαν οι Δελφοί, ήταν να θυσιαστεί ο Λεωνίδας με τέτοιο τρόπο που να εμψυχώσει και να ενώσει όχι μόνο τους Σπαρτιάτες, αλλά και όλη την Ελλάδα.
Δεν θέλω να μειώσω την προσφορά του Λεωνίδα. Αλλά, η θυσία του είναι αποτέλεσμα τυφλής θρησκοληψίας, αν όχι δικιάς του, τουλάχιστον όλων των άλλων, και όχι μνημείο της ελευθερίας του πνεύματος, που υποθέτουμε πως ήταν η Ελληνική αντίσταση στους Πέρσες. Οι αλήθειες πρέπει να λέγονται…
Το καλύτερο όμως δίδαγμα όλης της ιστορίας του Λεωνίδα, είναι πως η καταλληλότερη απάντηση σε όλη την πολιτική ίντριγκα που αναφέραμε, με Μαντεία, καφετζούδες, προδότες, Πέρσες, εφταμηνίτικα, κλπ, είναι το ακονισμένο σίδερο…
Ηρωϊκή όμως ήταν και η στάση του Μάντη του Λεωνίδα, του Μεγιστία. Αν και δεν ήταν Σπαρτιάτης, αλλά Ακαρνάνας, και δεν δεσμεύονταν άρα από την υποχρέωση να νικήσει ή να πεθάνει, αρνήθηκε να φύγει όταν τον πρόσταξε ο Λεωνίδας, και σκοτώθηκε μαζί με όλους.
Όσο γενναία και να ‘ταν η επιλογή του, και αυτός, σαν όλους τους άλλους Μάντεις, καταστροφές και ήττες προέβλεψε πάντως. Το ‘χαν στο αίμα τους οι άνθρωποι.
ΠΛΑΤΑΙΕΣ Α. το Μαντείο επιμένει.
ΑπάντησηΔιαγραφήΜετά τη Σαλαμίνα, ο Μαρδόνιος εισέβαλλε ξανά στην Αττική. Αυτή τη φορά οι Αθηναίοι αποφάσισαν να τον αντιμετωπίσουν στον κάμπο της Ελευσίνας, το Θριάσιο πεδίο. Όταν όμως πλακώσανε και οι Σπαρτιάτες, ο Μαρδόνιος υποχώρησε στον κάμπο των Πλαταιών αποφασίζοντας να δώσει εκεί τη μάχη. Ήταν πιο κοντά στους Έλληνες συμμάχους του και στις γραμμές επικοινωνιών και ανεφοδιασμού.
Ενώ ο Ελληνικός στρατός παρατάσσονταν στην Βοιωτία, το Μαντείο των Δελφών διατάζει ξεκάθαρα τους Αθηναίους να ξαναγυρίσουν στο Θριάσιο, και να πολεμήσουν, επί λέξει, «σε δικιά τους γη, στην πεδιάδα της Ελευσίνιας Δήμητρας και της Κόρης».
Οι Αθηναίοι ήταν υποχρεωμένοι να υπακούσουν, και να διαλύσουν έτσι τον Ελληνικό στρατό!**Το Μαντείο έπαιζε το τελευταίο του χαρτί, και άφησε κατά μέρος τις ποιητικές διατυπώσεις και τα υπονοούμενα.**Τι θα γίνονταν τώρα; Οι Έλληνες σκέφτονταν να υποχωρήσουν πάλι στην Ελευσίνα, υπό την καταδίωξη του Περσικού ιππικού…
Χαμένοι για χαμένοι… Οι Πλαταιείς ανακάλυψαν στον τόπο τους, στις Υσιές, ένα ιερό της Δήμητρας και της Κόρης, και … παραδόθηκαν στους Αθηναίους, ώστε αυτοί να πολεμήσουν*«σε δικιά τους γη, στην πεδιάδα της Ελευσίνιας Δήμητρας και της Κόρης»…Αυτήν την σκηνοθεσία, λέει, την διάταξε με όνειρο ο Ζευς Σωτήρ(βοήθειά μας, Κύριε ελέησον)*στον στρατηγό των Πλαταιέων Αρίμνηστο… Αφού το διάταξε ο Δίας, τι να πει ο Απόλλων…
Αυτή ήταν η ασύλληπτη δύναμη των Μαντείων, που την εκμεταλλεύτηκαν μόνο για πλουτισμό και προδοσία. Αυτή ήταν και η λεβεντιά, αλλά και η απύθμενη βλακεία των αρχαίων Ελλήνων… Ο Ιησουητισμός, η θρησκευτική υποκρισία του Μεσαίωνα, στην πλήρη, πρωταρχική και αρχετυπική της μορφή…
ΠΛΑΤΑΙΕΣ Β. Το Άγιο Φως
ΑπάντησηΔιαγραφήΠάνε οι Πέρσες, τους κάνανε σουβλάκια πάνω στα δόρατα. Πάει και η προδότισσα Θήβα. Η Πυθία, δεν ησύχαζε ακόμη! Διέταξε το νικητή Ελληνικό στρατό να σβήσει όλες τις φωτιές του, και να ‘ρθει να πάρει … Άγιο Φως από το ιερό των Δελφών. Οι φωτιές, είπε, όπου πάτησαν οι Πέρσες είχαν… μολυνθεί! Το πήγαινε-έλα ήταν χίλια στάδια, 185 χιλιόμετρα. Ήταν τρεις-τέσσερις μέρες πεζοπορίας.
Αν η διαδικασία… αφής του… Αγίου Φωτός τράβαγε σε μάκρος, ο στρατός θα έμενε χωρίς τροφή, θέρμανση και φωτισμό. Θα επακολουθούσε πείνα, επιδημίες και διάλυση. Πάλι ένας Πλαταιεύς, ο Ευχίδας, πήγε τρέχοντας στους Δελφούς, και έφερε το Άγιο Φως αυθημερόν… [185 χιλιόμετρα…] Ο άνθρωπος ξεψύχησε μόλις γύρισε…
Η Κυρία των Δελφών δεν μπόρεσε να πάρει εκδίκηση. Την εκδικήθηκε όμως η Ιστορία…
Ο Ευχίδας δεν έκανε αυτό τον άθλο για επίδειξη. Είναι προφανές πως οι Έλληνες φοβόταν αιφνιδιαστική αντεπίθεση των Περσών, και γνώριζαν πως χωρίς φωτιά θα ήταν ανίσχυροι. Και όμως, κανείς δεν τόλμησε και πάλι, να παρακούσει το Μαντείο!
Όλα αυτά τα διηγείται ο Πλούταρχος, {Βίος Αριστείδου 11,3 και 20,4} που ήταν Ιερέας των Δελφών! Έχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε πως τα έχει διηγηθεί με τον ευνοϊκότερο δυνατό τρόπο για το ναό όπου υπηρετούσε. Φανταζόμαστε τι πραγματικά συνέβη, και ανατριχιάζουμε…
Την ίδια ανατριχίλα νοιώθω όταν ακούω να μιλάνε για «Απολλώνιο φως».
ΠΛΑΤΑΙΕΣ Γ. Χρησμοί ασφαλείας
ΑπάντησηΔιαγραφήΤο Μαντείο φοβόταν και τη σκιά του. Ενώ είχε τις αγαθότερες σχέσεις με τους Πέρσες, σκέφτηκε πως αυτοί, αποχωρώντας οριστικά από την Ελλάδα, μια που η ήττα τους ήταν πια πολύ πιθανή, δεν θα είχαν σε τίποτα να ληστέψουν τους θησαυρούς των Δελφών, μια που τώρα πια οι υπηρεσίες του δεν τους ήταν απαραίτητες.
Έτσι, φανερώθηκε στον Μαρδόνιο, λίγο πριν τη μάχη των Πλαταιών, ένας χρησμός που έλεγε πως οι Πέρσες, αφού ληστέψουν τους Δελφούς, θα σκοτωθούν μέχρις ενός. Ο Μαρδόνιος είπε τότε, πως δεν θα ακουμπήσουν τους Δελφούς, ώστε να νικήσουν στα σίγουρα.
Ο Ηρόδοτος λέει πως ο χρησμός δεν αφορούσε τους Πέρσες, αλλά παλιότερα γεγονότα. Το θέμα μας, όμως, είναι πως μέσα στο κείμενό του οι Πέρσες ομολογούν πως δεν είχαν πειράξει τους Δελφούς, ενώ ο ίδιος ιστορικός μας περιγράφει την επίθεση τους και την θαυματουργή τους απόκρουση εκεί!
Έτσι, μέσα στην αφήγηση του Ηρόδοτου διαψεύδεται έμμεσα η ίδια του η διήγηση περί «Δελφικών όπλων» και επιδρομής των Περσών στους Δελφούς*…{Καλλιόπη, 42-43}*
Το ότι οι Δελφοί ήταν «ουδέτερο έδαφος» φαίνεται και από το ότι ο Τύραννος των Συρακουσών Γέλων έστειλε εκεί απεσταλμένο με την εντολή να δηλώσει την υποταγή των Συρακουσών στους Πέρσες αν δει πως τα πράγματα δεν πάνε καλά για την Ελλάδα.
ΠΛΑΤΑΙΕΣ Δ. η οικουμενικότητα της Μαντείας.
ΑπάντησηΔιαγραφήΤι να πει κανείς για τον Μάντη Τεισαμενό, τον επίσημο Μάντη της Σπάρτης στους Περσικούς πολέμους. Που να θρηνήσει ο ποιητής; Ο Τεισαμενός ήταν από την Ηλεία, απόγονος της μεγάλης Μαντογενιάς των Ιαμιδών, τους οποίους αναφέραμε ήδη. Το φαινόμενο αυτό Μάντη, είχε πάρει χρησμό από τους Δελφούς πως θα νικήσει σε πέντε αγώνες. Έτσι, παράτησε το μαντιλίκι και άρχισε την προπόνηση, να γίνει Ολυμπιονίκης.
Οι Σπαρτιάτες έμαθαν για τον χρησμό, και τον ερμήνευσαν αλλιώς. Οι πέντε αγώνες ήταν πέντε μάχες*. Ο ίδιος ο Μάντης δεν το είχε… μαντέψει.*Έτσι, οι Λακεδαιμόνιοι τον έκαναν χρυσό για να τον προσλάβουν ως Μάντη της Σπάρτης και μαζί του να κερδίσουν «πέντε αγώνες» αλλά ο Τεισαμενός απαίτησε να γίνει ισότιμος Σπαρτιάτης πολίτης, αυτός και ο αδελφός του. Οι Σπαρτιάτες υποχώρησαν με μεγάλο δισταγμό. Για να κατανοήσουμε το μέγεθος της παραχώρησης, ο Ηρόδοτος γράφει πως κανείς άλλος ξένος δεν είχε γίνει Σπαρτιάτης πολίτης μέχρι τότε!
Έτσι λοιπόν, η φοβερή Σπάρτη είχε έναν… ελαττωματικό Μάντη, που δεν καταλάβαινε τους… χρησμούς,[γιατί έχω την εντύπωση πως διαβάζω… Αστερίξ ;] αλλά είχε την εγγύηση άλλων, κανονικών Μάντεων, πως θα νικήσει πέντε φορές… Τι; Ο εξυπνότερος λαός του κόσμου είπε ο Ηρόδοτος; Δεν κοιτάμε τα χάλια μας…
Όπως αναφέραμε και στην εισαγωγή, ο Τεισαμενός δεν τράβαγε καθόλου ως Μάντης. Έσφαξε κοπάδια ολόκληρα κατσίκια μέχρι να δεήσει να δώσει το ελεύθερο στον Παυσανία να αντεπιτεθεί, όσο οι Σπαρτιάτες δέχονταν άπρακτοι τις βολές των Περσών. Πάντως, οι Έλληνες νίκησαν, και ο χρησμός των Δελφών [και όχι του προβληματικού Τισαμενού] βγήκε, επιτέλους! Ο Τεισαμενός νίκησε! Αδερφέ, μας γκάστρωσες…
Ορκισμένος εχθρός των Σπαρτιατών ήταν ο Μάντης Ηγησίστρατος από την Ηλία, γόνος της Μαντικής φάρας των Τελιαδέων, που μπήκε στην υπηρεσία των Περσών για εκδίκηση. Ο Ηγησίστρατος, αλυσοδεμένος στη Σπαρτιατική φυλακή και περιμένοντας φριχτό θάνατο από βασανιστήρια, έκοψε μόνος του το πόδι του και το έσκασε. Οι Σπαρτιάτες, παρότι ήταν ειδικά εκπαιδευμένοι στο ανθρωποκυνηγητό από το ευγενές σπορ της Κρυπτείας**,** όπου κυνηγούσαν Είλωτες σαν κουνέλια, δεν μπόρεσαν να τον πιάσουν. Και αυτός, κατέφυγε στους Πέρσες.
Ο Μαρδόνιος τον πλήρωσε καλά, και αυτός έκανε το καθήκον του με αυταπάρνηση. Μετά την νίκη, οι Σπαρτιάτες τον καταδίωξαν παντού, τον βρήκαν να μαντεύει στη Ζάκυνθο, και τον σκότωσαν.
Οι Έλληνες σύμμαχοι των Περσών είχαν το δικό τους Μάντη. Τον λεβέντη αυτόν τον λέγανε Ιππόμαχο, και ήταν από την Λευκάδα. Τα τρία αυτά φαινόμενα Μάντεων, συμφώνησαν στους χρησμούς τους σχετικά με την επικείμενη μάχη στις Πλαταιές, παρότι ήταν σε αντίπαλα στρατόπεδα. Όποιος επιτεθεί πρώτος, θα νικηθεί, μάντεψαν. Ειρήνη υμίν.
………………………………………………………………………………
Να και ένας εθνικός αγώνας του Μαντείου! Πολέμησε τους Γαλάτες του Βρέννου. Αυτοί οι βάρβαροι δεν πλήρωναν. Σε αυτόν τον πόλεμο εξιλεώθηκαν και οι Φωκείς, που υπεράσπισαν το Μαντείο. Πάλι βγήκαν τα υπερφυσικά «Ιερά Όπλα» και θαύματα σκορπίσανε τις βαρβαρικές ορδές. Βαρέθηκα… https://archaia-ellada.gr/docs/eisagogi/ethniki-proodosia-delfon/